|
Coraz większy udział w światowych wydatkach na zbrojenia, silne powiązania polityczno-wojskowe z USA, stacjonowanie amerykańskich żołnierzy na Półwyspie Koreańskim oraz rozbudowa przemysłu obronnego czynią z Korei Południowej jednego z kluczowych aktorów w regionie Azji i Pacyfiku. REKLAMA
Strona 2 z 2
Defence Reform Plan
Bardzo istotna dla rozbudowy potencjału militarnego Korei Południowej była decyzja z września 2005 roku o powstaniu Defence Reform Plan (DRP). Zgodnie z wytycznymi Ministerstwa Obrony Narodowej plan początkowo zakładał 11-procentowy wzrost rocznych wydatków wojskowych w ciągu 10 lat, co oznacza przeznaczenie sumy 281 mld dol. Ideą przyświecającą twórcom planu jest stworzenie do 2020 roku nowoczesnej armii i systemów obronnych. Z jednej strony plan zakłada zakup nowoczesnego sprzętu wojskowego i rozbudowę rodzimego przemysłu zbrojeniowego (lotnictwo, flota wojenna, rakiety balistyczne), a z drugiej przewiduje zmniejszenie liczby żołnierzy z 680 tys. w 2005 do 500 tys. w 2020 roku. Ponadto, założeniem jest reorganizacja armii i zwiększenie udziału kobiet w kadrze oficerskiej z 2,7 do 7 proc. w 2020 roku. W ocenie RAND Corporation południowokoreański plan wydaje się być rozsądnym pomysłem na rozbudowę sił zbrojnych Korei Południowej, który zwiększy zdolności tego kraju wobec przyszłych zagrożeń, ze szczególnym uwzględnieniem potencjalnej inwazji Korei Północnej.
Głównym celem Korei Południowej w kwestii obronności jest modernizacja swoich sił zbrojnych do poziomu proporcjonalnego z potencjałem gospodarczym kraju. Mimo że dotychczas dominowało w Korei Południowej amerykańskie firmy zbrojeniowe, to południowokoreańskie władze w dalszym ciągu rozważają zawieranie umów z konkurencyjnymi firmami europejskimi. Niemniej jednak wiele wskazuje, że Korea Południowa nadal będzie dobrym partnerem dla amerykańskich firm, które będą wykorzystywać powiązania polityczno-wojskowe na linii Seul – Waszyngton. Najistotniejszym dążeniem Korei Południowej stała się jednak rozbudowa własnego przemysłu obronnego. W 2006 roku Ministerstwo Obrony Narodowej postanowiło zreformować DRP z poprzedniego roku i przedstawiło plan powiększenia potencjału militarnego na lata 2007-2011, z naciskiem na badania i rozwój technologiczny. Zaproponowano zwiększenie wydatków na obronę z poziomu 2,57 proc. PKB w 2006 roku do 2,89 proc. PKB w 2011 roku. Inwestycja 156 mld dol. ma przyczynić się zarówno do produkcji zaawansowanych rodzajów broni, jak i zmian w strukturach dowodzenia.
Rozwój przemysłu obronnego sprawia, że Korea Południowa staje się atrakcyjnym partnerem w handlu bronią. W 2007 roku Turcja ogłosiła zawarcie z Korea Aerospace Industries kontraktów na zakup sprzętu lotniczego, opiewających na sumę 450 mln dol. Podobne umowy zostały zawarte z Indonezją, a Turcja również podjęła decyzję o zakupie południowokoreańskich technologii do produkcji czołgów i amfibii. Warto zaznaczyć, że przy zawarciu powyższych umów miała udział powołana w 2006 agencja rządowa Defense Acquisition Program Administration (DAPA). Jest ona odpowiedzialna za wzrost przejrzystości w handlu bronią, wspieranie rozbudowy przemysłu obronnego i realizację zamówień zbrojeniowych.
Kontynuatorem idei rozbudowy południowokoreańskich sił zbrojnych jest obecny prezydent Korei Południowej Lee Myung-bak, który rozpoczął kadencję w lutym 2008 roku. W odróżnieniu od poprzedników Lee przyjął bardziej stanowczą postawę wobec północnokoreańskiego reżimu, uzależniając wszelkie zaangażowanie Seulu w rozmowy z Pjongjangiem od sukcesów w denuklearyzacji Półwyspu Koreańskiego. Oznacza to również potwierdzenie ciągłego stanu niepewności w relacjach między dwoma państwami koreańskimi, co skłania je do zwiększenia wydatków na zbrojenia. W raporcie SIPRI z 2009 roku Korea Południowa ponownie znalazła się na 11. miejscu wśród państw wydających najwięcej na zbrojenia. Zgodnie z treścią raportu w 2008 roku Seul przeznaczył 24,2 mld dol. na zbrojenia, co stanowi 1,7 proc. światowych wydatków. Ponadto, ustalono, że w latach 1999-2008 wydatki na zbrojenia w Korei Południowej wzrosły o 51,5 proc. (średnia światowa wyniosła 44,7 proc.). Ponadto, we wrześniu 2009 roku Ministerstwo Obrony Narodowej poinformowało o planowanym zwiększeniu nakładów na zbrojeniu w 2010 roku o 3,8 proc. do ok. 24,7 mld dol. Podkreślono, że nastąpi wzrost wydatków na badania z 5,6 proc. do 6,1 proc. budżetu zbrojeniowego, co oznaczać będzie wydatek rzędu ok. 1,5 mld dol.
Rola Pjongjangu
Należy podkreślić, że znaczącą rolę w polityce obronnej i decyzjach związanych ze zbrojeniami Seulu odgrywa zagrożenie ze strony Pjongjangu, co potwierdziły wydarzenia z 2009 roku. Po tym jak w kwietniu Korea Północna przeprowadziła próby rakietowe, a w maju próbę nuklearną, w południowokoreańskiej administracji zaczęły dominować poglądy o konieczności rozbudowy zdolności obronnych. Realizacją tych postulatów była czerwcowa decyzja o zakupie czterdziestu amerykańskich rakiet typu ziemia-powietrze (SM-2s), które mają zostać zamontowane na południowokoreańskim niszczycielu, wyposażonym w system przeciwlotniczy i antyrakietowy Aegis. Ponadto, w lipcu południowokoreańskie władze podjęły decyzję o planie budowy do 2014 rok systemu ochrony przed impulsami elektromagnetycznymi powstałymi w wyniku ataku nuklearnego, co pochłonie 78 mln dol. Równocześnie Ministerstwo Obrony Narodowej poinformowało o zakupie do 2015 roku amerykańskich bezzałogowych samolotów wywiadowczych Global Hawk, a także przyspieszyło termin zakup bomb typu bunker blaster z 2014 na 2010 rok. Inna inicjatywą jest budowa do 2014 roku bazy morskiej na wyspie Jeju. Celem inwestycji, która ma kosztować 850 mln dol., jest zabezpieczenie morskich szlaków komunikacyjnych oraz odstraszanie północnokoreańskich oddziałów.
Wnioski
Analiza problematyki zbrojeń w Korei Południowej od lat 70. XX wieku do czasów współczesnych pokazuje, że Seul zdecydowanie postawił na rozbudowę swojego potencjału militarnego, zgodnie z założeniem, że ma on być proporcjonalny z potencjałem gospodarczym kraju. Coraz większy udział w światowych wydatkach na zbrojenia, silne powiązania polityczno-wojskowe z USA, stacjonowanie amerykańskich żołnierzy na Półwyspie Koreańskim oraz rozbudowa przemysłu obronnego czynią z Korei Południowej jednego z kluczowych aktorów w regionie Azji i Pacyfiku. Należy jednak pamiętać, że z jednej strony sąsiedzi Korei Południowej – Chiny i Japonia – wydają zdecydowanie więcej na zbrojenia, a z drugiej Seul jest ciągle narażony na potencjalne zagrożenie ze strony Pjongjangu. Tym samym zrozumiałe wydają się być południowokoreańskie inicjatywy zbrojeniowe, na czele z Defence Reform Plan na 2020 rok. Warto się jednak zastanowić czy w rzeczywistości Korea Południowa nastawiona jest głównie na rozbudowę potencjału militarnego czy też priorytetem jest dla niej zwiększanie pozycji gospodarczej i forsowanie idei Green Korea, zgodnie z którą Seul miałby być światowym potentatem pod względem wykorzystania technologii przyjaznych środowisku naturalnemu.
Na podstawie:
http://english.peopledaily.com.cn
http://www.army.mil.kr
http://www.dapa.go.kr
http://www.frost.com
http://www.globalfirepower.com
http://www.globalissues.org
http://www.globalsecurity.org
http://www.keia.org
http://www.korea.net
http://www.koreatimes.co.kr
http://www.mnd.go.kr
http://www.nytimes.com
http://www.sipri.org
|
Ten były dowódca armii bośniackich Serbów stanął w środę (16.05) przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii w Hadze. Oskarżony został o zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości.
