Hillary Clinton wyrasta na globalną gwiazdę dyplomacji - przynajmniej tego samego formatu co Barack Obama w kontekście polityki wewnętrznej.

Prawnicy Białego Domu chcą uzyskać kontrolę nad wykorzystaniem marki "Obama", by chronić wizerunek prezydenta przed nadużyciami.

W miejscu brakujących kawałków muru berlińskiego przy Bernauerstraße powstaną metalowe płyty, które mają przypominać o ciągłości komunistycznego monstrum.

Stolica Niemiec od dłuższego czasu boryka się z problemem muru. Symbol podzielonego świata po przełomie 1989 roku został stosunkowo szybko rozebrany. Starano się zakamuflować miejsca gdzie wcześniej dzielił Europę na Wschód i Zachód a jednocześnie próbowano stworzyć dla niego alternatywę w postaci budowania w tych miejscach nowych obiektów.

Taka polityka doprowadziła jednak do prawie całkowitego zatarcia śladów muru. Obecnie najdłuższy i najbardziej „okazały” fragment „żelaznej kurtyny” znajduje się między Ostbahnhof a Oberbaumbrücke. Przeszło kilometrowy odcinek płyt, znany jest szerzej jako Est Side Galery, nie wystarcza jednak by uzmysłowić (głównie turystom i młodszemu pokoleniu) co właściwie owy mur oznaczał.

Przejeżdżając przez bogate dzielnice Dakki (np. Gulshan)  lub oglądając miejscową telewizję ciężko uwierzyć, że znajdujemy się w jednym z najbiedniejszych krajów na świecie. Zagraniczne firm, eleganckie restauracje, zadbane ulice, kolorowe reklamy i teledyski nie różnią się zbytnio od tego co można oglądać w innych miastach świata. Wystarczy jednak wyłączyć telewizor i wyjść poza Gulshan by odkryć fascynujący i (niestety) przygnębiający obraz codziennego życia w Bangladeszu.

Rozpoczynając od ulic wypełnionych rachitycznymi straganami, znajdujących się w stanie permanentnego niedokończenia budynków, poprzez chaos wypełnionej rikszami ulicy po nadbrzeże czarnej od ścieków rzeki wypełnionej setką małych łódek, szybko zdajemy sobie sprawę, że informacje o biedzie tego kraju nie są bynajmniej przesadzone. Szczególnie smutny jest widok żebrzących dzieci, które często śpią praktycznie na gołej ziemi. Na każdym większym skrzyżowaniu w Dace można spotkać dzieci, które mogłyby być bohaterami filmu Slumdog. Najmłodsze sprzedają popcorn, kwiaty i żebrzą. Nieco starsze zaczynają już ciężką pracę jako czyściciele butów, pomocnicy budowlani, robotnicy w fabrykach. Mimo tego, że w ostatnich latach sytuacja w zakresie edukacji dzieci (zarówno chłopców jak i dziewczynek) znacznie się poprawiła, nadal pozostawia ogromne pole do poprawy.    

Bangladesz to jedno z najgęściej zaludnionych państw na świeci. Na obszarze dwukrotnie mniejszym niż Polska żyje ponad 150 milionów ludzi. To co uderza od pierwszego momentu pojawienia się w Bangladeszu to olbrzymia liczba rowerowych riksz. Według szacunków w samej stolicy (Dakka) jest ich ponad 600 tys.

Każda z nich jest pomalowana i/lub przystrojona co razem z równie barwnie ozdobionymi ciężarówkami i autobusami (rzadziej) daje niesamowitą tęczę barw. Riksze służą zarówno do przewozu osób jak i towarów. Zmotoryzowana wersja rikszy to CNG lub baby-taxi. Po mieście możemy poruszać się również taksówkami, busami lub autobusami (które zazwyczaj są przepełnione do granic możliwości).

Ponieważ zasady ruchu ulicznego nie są delikatnie mówiąc zbyt jasno określone, w każdym zakątku Dakki od mniej więcej 5 rano do 2 w nocy słychać ciągłe trąbienie, dzwonienie i pokrzykiwanie. Już po pierwszej podróży taksówką  zrozumiałem dlaczego przewodniki porównują próby samodzielnego prowadzenia samochodu w Bangladeszu do prób samobójczych. Mimo tego, że ruch jest lewostronny nie ma jasnej zasady z której strony mija się wyprzedzane pojazdy. Po prostu należy trąbić. Głośność klaksonu, która jest dosyć ściśle skorelowana z wielkością pojazdu wskazuję osobie jadącej z przodu, że ma ustąpić miejsca lub przynajmniej nie wykonywać gwałtownych manewrów. Włączenie się do ruchu, zawracanie czy skręt wymaga niesamowitej odwagi i refleksu (szczególnie od  prowadzących riksze). Szukając najkrótszej możliwej trasy, kierowcy często tworzą przy poboczu ekstra pas jadących „pod prąd" pojazdów (zawracanie przy kolejnym zjeździe i wracanie się zgodnie z kierunkiem jazdy raczej nie jest praktykowane). Pół biedy gdy takiego manewru dokonują riksze, trochę gorzej gdy tego samego próbuje kierowca ciężarówki.

Ostatni miesiąc był dla serwisu społecznościowego Facebook mało udany - głównie przez problemy z ochroną danych osobowych (skąd my to znamy?) i nowym regulaminem .

Przedwyborcze sondaże wykazywały, że Barack Obama jest kojarzony z Pepsi, a John McCain z Coca-colą.
Potem okazało się, że logo Obamy jest dziwnie podobne do loga Pepsi, natomiast nowe logo Pepsi jest jeszcze dziwniejszym trafem jeszcze bardziej podobne do loga Obamy.

Wkrótce do Białego Domu wprowadzi się kolejny mieszkaniec. Barack Obama postanowił dotrzymać obietnicy danej córkom przed wyborami (jeśli wygra, to kupi im psa - na osłodę przeprowadzki do Waszyngtonu).

Kryzys, wiadomo. Owszem, można ratować się przed bezrobociem (lub szukać pracy) poprzez mozolne budowanie swojej własnej marki (lub Me, Inc.) w Internecie.Wymaga to jednak czasu, determinacji i minimalnej chociaż wiedzy z zakresu e-marketingu, a raczej - e-brandingu (stąd na przykład boom na poradniki typu "SEO CV").

Słów kilka o planie Obamy, a przynajmniej o pierwszej jego części, czyli impulsie stymulującym gospodarkę.

Po pierwsze – każdy prezydent chciałby dostać od losu taki prezent na starcie kadencji. Móc wydać 700 miliardów dolarów na to co uważam z najważniejsze dla Ameryki. Niezły początek.