Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa Unii Europejskiej

            Głównym założeniem pracy będzie ukazanie zagadnienia w/w od początków jego istnienia aż do momentu wypracowania nowego instrumentu, czyli Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony. Na wstępie przypomnę czym jest w znaczeniu pojęciowym WPZiB, a także pokrótce przedstawię genezę jej utworzenia. Wskazane zostaną także główne cele i zadania jakie stawia sobie WPZiB. W pracy zostały pominięte szczegóły dotyczące instytucjonalnej roli organów UE w procesie decyzyjnym WPZiB.[1] Koniec pracy zostawię na chwilę refleksji i ogólnego podsumowania, co do trafności utworzenia tego rodzaju polityki w UE.

Czy zjawisko opisywane przez Ortegę y Gasseta czyli „ Bunt mas ” dokonał się?

Nie mam wątpliwości że tak. Początek buntu mas można datować na drugą połowę XIX wieku w Europie, kiedy to miliony bezimiennych ludzi, poprzez rozmaite ruchy społeczne zdało sobie sprawę, że dzięki swojej liczebności mogą narzucić swoje zdanie elitom i przez to zdobyć realną kontrolę nad państwem. Jaki był cel owego buntu? Odebrać władzę w państwie elitom ? Sprawić aby państwo w ten sposób stało się bardziej demokratyczne, lepiej wywiązywało się ze swoich zadań?

Nie. Bunt mas nie był procesem świadomym, ponieważ masa nie jest świadoma tego co robi, wystarczyło tylko sprytnie podsunąć jej pożądane rozwiązania. Było i jest to działanie chaotyczne, które jednak, ze względu na swoją skalę implikuję zmianę całego systemu władzy. Zwolennicy egalitaryzmu powiedzą: No tak, masy zdobyły władzę i narzucają swoją wolę elitą, a samo państwo jest odbiciem społeczeństwa. Przez to więcej osób ma dostęp do władzy i realny wpływ na losy państwa. Powstaje natychmiast wątpliwość i pytanie: jakiego państwa i społeczeństwa chcemy? Chcemy państwa na czele którego stoją świadome i wybitne jednostki, które potrafią spojrzeć na interes państwa szerzej niż nakazuje to partykularny interes, czy chcemy państwa byle jakiego, pozbawionego wyrazu i zdania, które jest sterowane przez emocje ( taka jest masa )?

Paradoks geopolityczny. Do Unii Europejskiej należały przez pewien czas wyspy leżące na Kanale Mozambickim - Juan de Nova, Europa!!! i Basass de India. Wszystko za sprawą prznależności do 2005 roku tych wysp do departamentu zamorskiego Reunion. Pozostałe departamenty zamorskie - Gwadelupa, Martynika i Gujana Francuska także objęte są mocą obowiązująca prawa wspólnotowego i należą do Unii Europejskiej. Dzięki Francji terytorium Unii Europejskiej rozsiane jest po całym świecie.   Natomiast nie są częścią Unii Wyspy Normandzkie znajdujące się w akwenie Kanału La Manche - najbardziej europejskiego akwenu w Europie.

            Nastroje antymuzłumańskie nasilają się w Europie. Walka z burką i minaretami nie jest jednak walką z islamem jako religią. Jest próbą sił, pomiędzy różnymi propozycjami na odbudowę europejskiej tożsamości kulturowej. Europejczycy zdzierający zasłonę z twarzy muzułmańskiej kobiety lub walczący o powszechną i ogólną tolerancję, szukają odpowiedzi przede wszystkim na pytanie kim są i kim chcieliby być.

            Dwa tysiące lat temu religie Europy, oparte na plemiennym politeizmie traciły swoją moc oddziaływania. Bóstwa greckie, rzymskie czy celtyckie z wolna przestawały być atrakcyjne dla mieszkańców Imperium Rzymskiego. Kilka wieków później podobny proces dotknął resztę kontynentu. Ich miejsce zajmowały kulty bardziej mistyczne, które poza tłumaczeniem zjawisk natury za pomocą rozbudowanej mitologii, oferowały i wymagały równie rozbudowanego systemu etycznego. W IV wieku walkę pomiędzy głównymi rywalami - Mitrą i Jezusem, wygrał ten drugi. I tak Europa zyskała drugi, obok antycznego, filar swojej tożsamości, chrześcijaństwo.

            Ponad tysiąc trzysta lat później nowa idea zburzyła dotychczasowy porządek naszego kręgu kulturowego. Myśl oświeceniowa była pierwszym sygnałem, że chrześcijaństwo w swojej dotychczasowej formule, traci na atrakcyjności. Jej mniej lub bardziej udanymi efektami były: rewolucja francuska, demokracja z trójpodziałem władzy, czy rozdział Kościoła od państwa. Podobnie jak w okresie Imperium Rzymskiego, stara i nowa ideologia konkurowały ze sobą, przenikając się wzajemnie i nieustannie rozwijając. Wojowniczy zwolennicy laicyzacji musieli w końcu przyznać, jak bardzo sami tkwią w kulturze ukształtowanej przez chrześcijaństwo, Kościoły natomiast dostosowywały swoją naukę społeczną do współczesnych potrzeb.