Elektorat Komunistów z każdymi kolejnymi wyborami parlamentarnymi w Mołdawii kurczy się. W kwietniu 2009 roku wyniósł 49% ogółu wyborców, w 2010 roku już tylko 39%. Problem w tym, że Rosja od dawna rozluźnia związki z tradycyjną prorosyjską siłą polityczną i tak jak w innych krajach poradzieckich próbuje wcisnąć klin w opozycję.
 

Kiedy w sierpniu  byliśmy świadkami embarga jakie Rosja nałożyła na Mołdawię pomyślałem, że to klasyczne działania dyplomatyczne stosowane na Kremlu. Katalizatorem handlowych restrykcji, była wypowiedź prezydenta Mihaila Ghimpu, który potępił oderwanie Mołdawii od Rumunii przez Stalina w 1940 roku. Gotowy pretekst posłużył jednak jak zwykle partykularnym interesom Rosji. Swoje niezadowolenie niedawną „Rewolucją Twitterową”, która przyniosła władzę prozachodnim partiom Sojuszu Na Rzecz Integracji Europejskiej Moskwa wyraziła restrykcjami handlowymi. Mołdawią pozbawiona przemysłu i eksportująca głównie płody rolne i artykuły spożywcze boleśnie odczuła lekcje udzieloną jej przez brata ze wschodu.

Poniżej przedstawiam najważniejsze wątki poruszone w wywiadzie Nowej Europy Wschodniej z Natalią Morari. Dobór cytatów i towarzyszące im komentarze są subiektywne i odzwierciedlają moje przemyślenia.

Morari została przez komunistyczne media okrzyknięta przywódczynią rewolucji, która dała w zeszłym roku władzę prodemokratycznym siłom w Mołdawii. „Zamach stanu” do jakiego doszło według prorosyjskich sił Voronina zasługuje na naszą uwagę jeszcze z jednego powodu. Był koordynowany przez Facebooka i Twittera. Warto zwrócić też uwagę na mołdawskie problemy polityczne, które zdumiewająco przypominają „polskie piekiełko”. Czy to cecha wspólna postkomunistycznego świata?

W trakcie części paneli dyskusyjnych XX Forum Ekonomicznego, które odbyło się w dniach 8-10 września 2010 w Krynicy-Zdroju, pojawiały się zagadnienia relacji wschodnich. Temat Partnerstwa Wschodniego (PW) bezpośrednio poruszony został podczas dyskusji: „Partnerstwo Wschodnie: efektywny mechanizm czy zachowawczy model wsparcia” oraz „Wschód versus Południe w Unii Europejskiej. Który wymiar przeważy?”.

Podczas panelu dyskusyjnego „Partnerstwo Wschodnie: efektywny mechanizm czy zachowawczy model wsparcia” Giorgi Baramidze, wicepremier Gruzji, sekretarz stanu ds. integracji europejskiej i euroatlantyckiej, stwierdził, że choć PW nie przesądza kwestii przyszłego członkostwa uczestniczących w nich państw, to pomaga kierować się ku standardom europejskim. Oferując perspektywy zawarcia porozumienia o wolnym handlu czy umowy stowarzyszeniowej, stanowi element motywujący do wdrożenia trudnego procesu reform, wymagającego wiele wysiłku i cierpliwości. Gruzja jest żywo zainteresowana możliwością prowadzenia wymiany handlowej z UE, poszukiwania na jej rynku nowych klientów, ma nadzieję, że w obliczu spełnienia przez nią wymogów nałożonych przez Komisję Europejską negocjacje dotyczące umów w sprawie wolnego handlu zostaną szybko podjęte. Liczy także na równoległe podjęcie negocjacji w sprawie umowy stowarzyszeniowej.

Gruzja podpisała już porozumienie w sprawie ułatwień wizowych, zniesiono jednostronnie wymóg posiadania wizy przez obywateli UE. Kraj ten przywiązuje dużą wagę do swobody przepływu osób. Baramidze uznał PW za ważny mechanizm umożliwiający przyspieszenie procesu wdrażania reform, modernizacji, przybliżania do UE. Istotnym aspektem jest zbliżenie między ludźmi, umożliwiające m.in. prowadzenie interesów, stanowiące filar prawdziwej integracji we wspólnej przestrzeni. Od integracji ekonomicznej tylko krok do integracji politycznej. Choć ani UE, ani sama Gruzja nie są gotowe na członkostwo tego kraju w strukturach Unii, PW pozwala Gruzji na przygotowanie się do ewentualnego przyjęcia takiego statusu w przyszłości, uzmysłowienie sobie drogi, jaką ma ona pójść. Gruzja chce harmonizować swoje prawodawstwo z unijnym, rozwijać instytucje demokratyczne, aby były zdolne do wdrożenia acquis communautaire.