Człowiek ma skłonność do generalizowania w przestrzeni i czasie. Cechy swego bezpośredniego otoczenia podświadomie bierze za cechy właściwe wszystkim miejscom na ziemi, a kształt świata istniejący za jego życia uważa właściwie za odwieczny. Na ogół trudno mu sobie wyobrazić, że świat mógł kiedyś wyglądać zupełnie inaczej. Jednego z niezliczonych przykładów tej tendencji dostarczają wyobrażenia współczesnego człowieka na temat budowy państwa. Nie mieści się w nich inny model wspólnoty państwowej, niż współczesny: państwo podzielone terytorialnie na jednakowe jednostki organizacyjne.