Styczeń 2011 roku przyniesie Białorusi „wybory”, które mogą okazać się przełomowe ze względu na chłodne relacje Łukaszenki z Rosjanami oraz rozmowy jakie prowadzi Kreml z białoruską opozycją. Kwestią otwartą jest także sprawa ewentualnej sukcesji po Baćce, który jeszcze trzy lata temu mówił, że „w możliwej do przewidzenia perspektywie prezydentem Białorusi będzie Aleksander Łukaszenko”…

Cesarz

Styl sprawowania władzy na Białorusi jest autorskim projektem samego Łukaszenki. Aleksander dzięki wizerunkowej konsekwencji zbudował własny mit „Baćki” dobrego ojczulka, który dba o dobro narodu. Politycznego wsparcia szuka więc w wojsku i wśród kierowniczych stanowisk białoruskiej gospodarki nie stroni jednak także od emerytów, organizacji kombatanckich a nawet ludowych festynów… Konsekwentnie od momentu przejęcia władzy nie powołuje do życia ogólnokrajowej partii rządzącej przerzucając swoje niepowodzenia na nieudolność klasy urzędniczej. Jest modelowym Cesarzem z reportaży Ryszarda Kapuścińskiego, ogniskującym całość władzy we własnej osobie. Łukaszenka dba o równowagę polityczną państwowych elit za pomocą stopniowych dymisji i ograniczenia własności prywatnej (wielkie firmy należą do skarbu państwa). Klasyczny oligarchiczny układ właściwie nie istnieje na Białorusi, tamtejsze elity nie zostały prawnie usankcjonowane, co przekłada się na brak stanowisk i zaszczytów mogących zagrozić pozycji prezydenta. Awans i majątek wiedzie jak w Cesarzu przez oko i ucho Łukaszenki, który dba o to, by kompetencje organów nachodziły na siebie i kolidowały ze sobą. Myśli elit są skupione wokół prezydenta, którego pamięć nie ma sobie równych. Byle osłuchał się z nazwiskiem, byle zaznajomił z twarzą, byle obrazy i dźwięki nałożyły się w całość, gdy będzie rozmyślał nad uzupełnieniem wakatu…