WSPÓŁPRACA  REGIONALNA WOBEC NOWYCH WYZWAŃ

Polityka Unii Europejskiej wobec wschodnich sąsiadów opiera się na uznaniu równości ich decyzji i potrzeb. Wspólne działania Białorusi i Ukrainy będą podstawą do kształtowania  priorytetów a co za tym idzie programów zmian dla tych krajów. Unia Europejska jako cel wybrała budowę komunikacji ponad granicami i podziałami. UE promuje zmiany poprzez edukację administracji i wymianę doświadczeń ludzi różnych kultur. Pierwszy krok to wymiana wiedzy oraz budowa sieci łączącej fachowców, ekspertów, uniwersytety  i instytucje badawcze w Europie.

Integracja Europy Zachodniej w kwestii politycznej i militarno - obronnej

            Motywy integracji.

Ogólnie same motywy chęci integracji wypływają z determinacji politycznych, siły poszczególnych państw Europy. Zaliczyć tutaj należy przede wszystkim te państwa, „które odegrały decydującą rolę w tworzeniu związków integracyjnych.”[1]. Stanowiska były bardzo zróżnicowane pod wieloma względami, między innymi od strony interesów politycznych, ekonomicznych i militarnych. Duży wpływ miała także wyobraźnia poszczególnych postaci w historii Europy oraz ich wpływy osobiste, na myśli i propozycje dotyczące sposobów integracji Europy Zachodniej. Po II wojnie światowej dążenia integracyjne były bardziej silniejsze niż różnice interesów partnerów integracji. Na to stanowisko wpływ miały doświadczenia wojenne jak i powojenne, np. podział Europy i Niemiec, zagrożenie ze strony ZSRR. Podstawą integracyjnych impulsów po II wojnie światowej były skutki niemożności osiągnięcia pokoju i bezpieczeństwa w Europie przez pojedyncze kraje. „Silny międzynarodowy związek państw miał w przyszłości chronić Europę przed zbrojnymi konfliktami.”[2]. Do zespolenia swych sił i środków popychała państwa myśl o swej słabości i niemocy gospodarczej i politycznej, a także znikomy wpływ na stosunki międzynarodowe. Obawiano się potężnego ruchu komunistycznego, mogącego zagrozić integracji. „Zakończenie II wojny światowej doprowadziło do powstania w Europie nowego układu sił. Niemcy w wyniku przegranej wojny utraciły swe mocarstwowe możliwości. Wielka Brytania i Francja, aczkolwiek zwycięskie, straciły swe przedwojenne atrybuty oddziaływania na stosunku międzynarodowe w Europie i w świecie.”[3]. Silna integracja miała się przyczynić do odtworzenia roli Europy na arenie międzynarodowej. Zrodziła się myśl wśród przywódców europejskich o zawarciu ścisłego związku integracyjnego. Za cel postawiono sobie ochronę interesów i dotychczasowych wartości. Zbieżna wydawała się kwestia niemiecka. Wychodzono z założenia, że potrzebne było wykorzystanie materialnych możliwości Niemiec oraz zasobów ludzkich, w celu zapobieżenia odrodzenia się niemieckiego ekspansjonizmu. Włączenie RFN do budowy zjednoczonej Europy miało przyczynić się do zagwarantowania bezpieczeństwa od Wschodu. W przyszłości stawiano na rozwój interesów z USA. Z wojny Stany Zjednoczone wyszły praktycznie „bez szwanku”, z dobrą gospodarką i sytuacją społeczną. Europa pragnęła to wykorzystać do swej integracji.