Gospodarz konferencji, prezydent Brazylii Luiz Inacio Lula da Silva, otwierając szczyt podkreślił, iż głównym celem spotkania jest omówienie takich rozwiązań, by zasady wolnego handlu i globalizacji służyły nie tylko bogatym krajom i międzynarodowym korporacjom, ale także państwom rozwijającym się i biednym. Prezydent Peru zauważył, iż nerwem spotkania jest zbadanie możliwości handlowych i inwestycyjnych regionów, a nie zagadnienia polityczne. Mimo to, poruszono m.in. tematy związane z Autonomią Palestyńską (prezydent Mahmud Abbas był obecny na konferencji).

Na szczycie znaleźli się przedstawiciele skrajnie od siebie oddalonych koncepcji polityczno-gospodarczych jak prezydent Wenezueli Hugo Chavez - dyżurny krytyk USA w Ameryce Łacińskiej - oraz prezydent Iraku Jala Tarabani, który Stanom Zjednoczonym zawdzięcza bardzo wiele.

Pomimo znaczących odmienności kulturowych, politycznych, gospodarczych czy społecznych udało się w ostatnim dniu konferencji wydać dokument podsumowujący nazwany Deklaracją z Brasilii. Podstawą deklaracji jest wyrażenie poglądu o konieczności głębokiej współpracy gospodarczej i politycznej pomiędzy sygnatariuszami. Dokument nawiązywał też do wydarzeń na Bliskim Wschodzie i izraelskiej okupacji, krytykując równocześnie wszelkie przejawy terroryzmu. Uczestniczy konferencji odnieśli się do konfliktu bliskowschodniego, apelując do władz Izraela,by powrócił do granic przedwojennych roku 1967. Z oczywistych względów Izrael skrytykował pomysł. Amr Mussa, Sekretarz Generalny Ligi Arabskiej, próbował jednak złagodzić ton dokumentu, przekonując iż postulat "nie jest przeciwko Izraelowi […] lecz izraelskiej okupacji". Skrytykowano również sankcje gospodarcze wymierzone przeciwko Syrii, które uderzają w prostych ludzi, a nie w terroryzm.

Algierski przywódca Abdelaziza Bouteflika wyjaśniał, iż deklaracja nie jest skierowana przeciwko komukolwiek, a jest próbą zintensyfikowania wzajemnych stosunków, by móc efektywnie pomóc tym, którzy tej pomocy oczekują. Natomiast Amr Mussa porównał szczyt do wydarzeń z 1955 roku, kiedy to powstał Ruch Państw Niezaangażowanych, których ideą było unikanie zaangażowania się po stronie państw Bloku Wschodniego (ZSSR) i Zachodniego (USA).

Ameryka Łacińska stała się areną "wielkich" konferencji i sojuszy. Nie tak dawno, bo 8 grudnia zeszłego roku,  w peruwiańskim miasteczku Cusco, przedstawiciele 12 państw kontynentu  podpisali umowę, która jest deklaracją powstania w przyszłości organizmu międzynarodowego na wzór Unii Europejskiej w wersji latino. Aktywność Południowoamerykańskiej Wspólnoty Narodów, bo tak ma się nazywać owa organizacja, ma doprowadzić do powstania w ciągu 15 lat strefy wolnego handlu ze wspólnymi międzynarodowymi instytucjami, wspólną walutą i obywatelstwem. Przemysław Henzel (miesięcznik Stosunki Międzynarodowe) uważa inicjatywę za absurdalną dorzucając kolejne utopijne pomysły nowej struktury typu zapewnienie "sprawiedliwego" podziału PKB.

Gospodarz szczytu w Cusco, prezydent Peru Alexandro Toledo na zakończenie powiedział,  iż "rodzi się nowy kraj, który pewnego dnia będzie miał wspólną walutę, parlament i paszport". Gospodarz szczytu w Brasilii, Luiz Inacio Lula da Silva, równie pięknie i konkretnie podsumował "owocną" konferencję: "Dla mnie, spotkanie te jest początkiem nowej historii we wzajemnych stosunkach […] relację pomiędzy krajami Ameryki Południowej i krajów arabskich, nigdy już nie będą takie same". Mam nadzieje, że się nie pogorszą … .

Obie inicjatywy wydają się być tworzone na pokaz, starając zademonstrować własną niezależność od USA. Czy rzeczywiście tworząc tak szerokie koalicje, jest możliwa realizacja głoszonych postulatów, tak aby obywatelom państw latynoskich i arabskich żyło się lepiej? Nie wydaje mi się. Różnice między tymi krajami na dzień dzisiejszy są nie do przeskoczenia. Jednak od czegoś trzeba zacząć, może rzeczywiście konferencja, która zakończyła się w środę przyniesie konkretne wyniki. Odnoszę jednak wrażenie, że postulaty i pragnienia zostaną w Brasilii. Kolejny szczyt odbędzie się w Maroku dopiero w 2008 r… .