Migracje międzynarodowe oraz ich następstwa stanowią obecnie jedną z najbardziej znaczących kwestii o charakterze globalnym. Upadek systemu dwubiegunowego, a także ekonomiczne, społeczne oraz demograficzne procesy określane zbiorczo mianem globalizacji spowodowały bezprecedensowy w historii wzrost dynamiki migracji ekonomicznych.

Międzynarodowa Organizacja do spraw Migracji

Zagadnienie społeczno- ekonomicznych następstw ruchów migracyjnych stanowi jeden z wiodących obszarów aktywności powołanej w 1951 roku Międzynarodowej Organizacji do spraw Migracji. Zrzeszająca 125 państw (oraz 16 obserwatorów) ogranizacja stanowi najważniejszą uniwersalną instytucję międzyrządową zajmującą się problematyką ruchów ludnościowych na świecie. Migracje zarobkowe zostały uznane za jeden z najważniejszych obszarów działalności organizacji.

Międzynarodowa Organizacja do spraw Migracji podejmuje szeroką współpracę z innymi organizacjami międzyrządowymi (zwłaszcza instytucjami systemu Narodów Zjednoczonych). Sieć biur organizacji na wszystkich kontynentach świadczy pomoc władzom państwowym w zakresie pomocy migrantom, zwalczania handlu ludźmi a także przeciwdziałania migracji nielegalnej. Biura organizacji świadczą także migrantom rozwiniętą pomoc o charakterze socjalnym. Służąc wsparciem osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej oraz monitorując poziom zdrowotności migrantów organizacja wspomaga władze państwowe w wykonywaniu przysługujacych im zadań.

Rada Europy i Unia Europejska

Prace zmierzające do zagwarantowania migrantom właściwej ochrony prawnej od wielu lat należą do istotnych płaszczyzn działalności Rady Europy. Przyjęta w 1961 roku Europejska Karta Społeczna w wielu kwestiach odnosi się do praw przysługujących osobom podejmujacym pracę poza krajem pochodzenia. Szczególne znaczenie ma w tym miejscu artykuł 18 dokumentu. Stanowi on o ochronie praw pracowników na terytorium państw- stron dokumentu. Obserwowany w Europie od początku lat siedemdziesiątych wzrost dynamiki migracji spowodował podjęcie w ramach organizacji prac zmierzających do przyjęcia konwencji regulującej omawiane zagadnienie. Podjęte prace doprowadziły do przyjęcia 24 listopada 1977 roku Europejskiej Konwencji o statusie prawnym pracowników migrujących. Za pracownika migrującego konwencja uznała "obywatela Umawiającej się Strony, któremu inna Umawiająca się Strona zezwoliła na pobyt na jej terytorium w celu podjęcia tam pracy najemnej" (por. art. 1 Konwencji). Kownencja weszła w życie w maju 1983 roku po złożeniu wymaganej liczby pięciu ratyfikacji.

Prawo Wspólnoty Europejskiej gwarantuje szereg uprawnień osobom podejmującym pracę poza krajem swego zamieszkania. Rozgraniczyć jednak należy sytuację obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej (pracownicy wewnętrzni) od sytuacji zatrudnionych z poza państw- członków UE. W odniesieniu do obywateli państw Unii zakazana jest wszelkiego rodzaju dyskryminacja ze względu na przynależność państwową. Europejskie Prawo Pracy reguluje kwestie związane z wykonywaniem zatrudnienia na podstawie umowy o pracę lub stosunku pracy. Możliwość podjęcia pracy poza krajem zamieszkania stanowi fundamentalne prawo każdego obywatela państwa Unii Europejskiej.

Prawo swobodnego przepływu osób na terytorium Unii Europejskiej wiązać należy ze: swobodą poruszania się w ramach państw UE, możliwością poszukiwania legalnego zatrudnienia w ramach UE, swobodą pobytu w państwach członkowskich UE w celu wykonywania zatrudnienia, możliwością pobytu w państwach członkowskich UE po ustaniu stosunku pracy.

Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD)

Pogłębiona analiza aktualnych trendów migracyjnych prowadzona jest także w ramach struktur OECD. Wydawane przez organizację raporty ( International Migration Outlook 2004- 2007) zwracają uwagę na stale wzrastającą dynamikę ruchów migracyjnych na obszar państw członkowskich. Tylko w latach 2004- 2005 liczba imigrantów osiedlających się na terytorium państw- stron organizacji wzrosła o ponad 10 procent. Wydawane przez OECD raporty zwracają uwagę na korzyści wynikające z migracji międzynarodowych w warunkach globalizującego się świata. Wydaje się jednak, iż wraz z zapoczątkowanym w połowie 2007 roku światowym kryzysem sektora finansowego tendencja postępującej dynamiki migracji międzynarodowych może ulec lekkiej stagnacji, przynajmniej w odniesieniu do terytoriów niektórych członków organizacji.

Bibliografia:

1. Boeles Pieter, Fair immigration proceedings in Europe, Martinus Nijhoff Publishers, Hague, 1997

2. Bogusz Barbara, Cholewinski Ryszard, Cygan Adam, Irregular Migration and Human Rights: Theoretical, European and International Perspectives, Martinus Nijhoff Publishers, Hague, 2004

3. Dale Gareth, Cole Mike, The European Union and Migrant Labour, Berg Publishers, Oxford, 1999

4. Human Rights. A Compilation of International Instruments, Office of the United Nations High Comissioner for Human Rights, New York- Geneva, 2005

5. International Migration Outlook: SOPEMI - 2007 Edition, OECD Publishing, Paris, 2007

6. Labour migration. Trends, Challenges and Policy Responses in Countries of Origin, International

Organization for Migration, IOM, Geneva, 2004

7. Migrant Workers, International Labour Conference, 87^th Session, International Labour Office,

Geneva, 1999

8. Problemes de population et objectifs de developpement, Nations Unies, New York, 2006

9. Provost Rene, International Human Rights and Humanitarian Law, Cambridge University Press,

Cambridge, 2002