Z powodu cięcia kosztów wybraliśmy najtańszą opcje - przez Ukrainę. Wyjechaliśmy w nocy z Poznania do Przemyśla, potem autobusem przedostaliśmy się do Lwowa, stamtąd do Czerniowiec ukraińskim pociągiem. Wlókł się niemiłosiernie, ale to nam jakoś nie przeszkadzało, mogliśmy się w końcu wyspać. Na miejsce przyjechaliśmy rano, od razu na dworcu zaczepił nas pan z ofertą przewozu przez rumuńską granicę za jedyne dziesięć dolarów. Zgodziliśmy się. Sytuacja zrobiła się dość interesująca, gdy nasz kierowca objechał wszystkie okoliczne wioski, nabrał tam od ludzi towarów do przemycenia i dopiero po trzech godzinach znaleźliśmy się na granicy. Tam nasz wspaniały przewoźnik zapłacił każdemu celnikowi łapówkę i jakoś dojechaliśmy do Suczawy- naszego pierwszego miasta w Rumuni. Suczawę zdążyliśmy zwiedzić dość szczegółowo, ponieważ autobus, który miał nas zawieźć do Transylwanii odjeżdżał dopiero wieczorem. Sądziłam, że w Rumunii po angielsku ciężko będzie mi się z kimkolwiek dogadać, stawiałam wszystko na rosyjski, ale mile się rozczarowałam. Pani na dworcu autobusowym oznajmiła, że mówi albo po rumuńsku, albo po angielsku. Nasza radość była bezgraniczna. Zwłaszcza, że faktycznie podczas całej podróży porozumiewaliśmy się po angielsku i nie mieliśmy jakiś większych problemów językowych.

Wracając do miasta Suczawa - nie robi ono zbyt dobrego pierwszego wrażenia, brudna z dość obskurnym dworcem autobusowym. Większość kościołów jest w remoncie i zasłaniają je brzydkie rusztowania. Jednym z ciekawszych zabytków są ruiny zamku tronowego wybudowanego w XIV wieku. Po drodze minęliśmy olbrzymi pomnik Stefana Wielkiego. Ponadto u stóp zamku znajduje się bardzo sympatyczny skansen z domostwami z rejonu Bukowiny. Po zjedzeniu kolacji i wypiciu pierwszego rumuńskiego piwa wsiedliśmy w autobus, który miał nas zawieźć do miejscowości Kluż-Napoka w Transylwanii.

Krajobraz Transylwanii

Wąwóz Turdy

Następnego dnia przenieśliśmy się do miejscowości Turda, którą zwiedziliśmy dość pobieżnie, ponieważ naszym celem był oddalony od niej o kilka kilometrów kanion rzeki Turdy. Specjalnie dla nas kościelny otworzył zabytkowy kościół reformatorski z XV wieku i zawzięcie po rumuńsku opowiadał nam jego historię. Robiliśmy dobre miny i udawaliśmy, że go rozumiemy. Na dworcu autobusowym podziwialiśmy furmanki w centrum miasta i przez to ledwo zdążyliśmy na busik, który miał nas zawieść do celu. Kierowca zapomniał spytać gdzie ma nas wysadzić, a my nie do końca wiedzieliśmy gdzie nas wiezie. Uratowała nas staruszka, która porozmawiała z nami po angielsku, a potem wytłumaczyła kierowcy, gdzie ma nas zostawić.

Ostatecznie znaleźliśmy się pośrodku jakiejś wioski. 30-stopniowy upał, ciężkie plecaki i czterokilometrowa droga pod górę. Po drodze zobaczyliśmy Transylwanię taką jak ją sobie wyobrażaliśmy: górzystą, zieloną z bacami, którzy na stokach wypasają owce i kozy. Miejsce, w którym czas się zatrzymał, a ludzie żyją od wielu lat w ten sam sposób. U stóp wąwozu miał znajdować się camping, ale jak to często bywa camping zniknął, więc rozbiliśmy się na dziko, co jest w Rumunii dozwolone. Ruszyliśmy obejrzeć kanion. Nie jest on zbyt duży, ale ma swój urok, jest też miejscem uwielbianym przez miłośników wspinaczki skałkowej. Rano ruszyliśmy z powrotem do Turdy.

Przenieśliśmy się do miejscowości Târgu Mureş, która powitała nas dworcem oddalonym o parę kilometrów od centrum. Miasto jest bardzo czyste i zadbane z odnowionymi zabytkami. Moją uwagę przykuł budynek pałacu kultury z przepięknym kolorowym dachem. Na głównym placu znajduję się katera prawosławna, a obok kościół katolicki Jana Chrzciciela z XVIII wieku. Nad miastem góruje twierdza zbudowana w XV wieku, potem wielokrotnie burzona i odnawiana. Do dzisiejszych czasów zachowały się mury i kościół wzniesiony w XIV wieku. Jednak jest ona w renowacji. Miasto tętni życiem. Można tu w spokoju napić się dobrej kawy, zjeść tradycyjny rumuński obiad. Spróbowaliśmy zachwalanej w przewodniku ciorba de burte - czyli zupy z delikatnych flaczków podawanej ze śmietaną i chilli. Nieodłącznym towarzyszem rumuńskiej kuchni jest chleb, podają go nawet gdy jako dodatek do mięsa są już ziemniaki.  

Wieża Zegarowa w Sighisoarze

Kaminnice w Sybinie

Kolejną miejscowością na naszej trasie był Braszów. Wybraliśmy się tam pociągiem, co okazało się nienajlepszym pomysłem - 150 km pokonaliśmy w cztery godziny... Braszów mnie jednak nie zachwycił. Rozśmieszył mnie już sam wielki napis „Brasov” umieszczony na stoku góry niczym napis „Hollywood” w USA. Niestety do sławnego Czarnego Kościoła nie udało nam się już wejść. Starówka, owszem przyjemna i rozległa z malowniczym ratuszem. Świetnie zachowane mury miejskie z basztami.

Widok na Czarny Kościół w Braszowie

Rano dnia kolejnego ruszyliśmy zwiedzać zamek chłopski w Rasnowie i zamek Draculi w Branie. Zamek w Rasnowie został zbudowany przez Krzyżaków, potem przejęły go gminy saskie. Zdobyty po raz pierwszy dopiero w 1612 z powodu braku wody. W 1625-40 dwóch więźniów wykopało tam 146 metrową studnię. Ostatnim punktem naszej wyprawy do Transylwani był zamek w Branie. Z dostaniem się tam mieliśmy kłopot, bo nie mogliśmy znaleźć dworca, ale i tu z pomocą przybył znowu miły kierowca, który podrzucił nas we właściwe miejsce. W drodze na zamek przeczytaliśmy historie Włada Palownika. Dowiedzieliśmy się m.in. skąd wziął się jego przydomek. Średniowieczny hospodar lubił torturować ludzi i niczym dla niego był wbicie od rana 20 tysięcy osób na pal (to był jego ulubiony sposób karania, a nauczył się go podczas niewoli o Turków). Przewodnik wspomniał, że przestępczość w Siedmiogrodzie spadła za jego panowania do zera. Po takiej lekturze z gęsią skórką przybyliśmy do Branu i naszym oczom ukazał się dość bajkowy zamek. Zamek został wybudowany w XIII wieku przez Krzyżaków, niejednokrotnie był oczywiście palony i odbudowywany. Obecny wygląd zawdzięcza przebudowie w XX wieku na rozkaz królowej Marii. Zamek przybrał charakter letniej rezydencji. Aktualnie jest wystawiony na sprzedaż.

Zamek chłopski w Rasnowie