7 grudnia 1987 roku wybuchła pierwsza intifada (j. arab. - „powstanie”) arabskiej ludności przeciw izraelskiej okupacji ziem palestyńskich. Wydarzenie to spowodowane było utratą przez Palestyńczyków nadziei na rozwiązanie tego problemu za pomocą dotychczas podejmowanych wysiłków. Izrael nie tylko nie zamierzał się wycofywać, ale wręcz przeciwnie, kontynuował akcję osadniczą na Terytoriach Okupowanych. Szansy na rozwiązanie problemu nie dawało zerwanie przez Jordanię wszelkich kontaktów z OWP. Jak się wkrótce miało okazać, intifada była bardzo dobrym narzędziem do wyjścia z kryzysu i poczynienia poważnego postępu na drodze do osiągnięcia palestyńskich aspiracji.

Intifada była z jednej strony, ruchem powszechnego nieposłuszeństwa ludności palestyńskiej wobec Izraela. Organizowano strajki, masowe demonstracje, bojkot żydowskich towarów. Stosowano też opór zbrojny. Przeciwko izraelskim żołnierzom wychodzili palestyńscy cywile, uzbrojeni na ogół tylko w kamienie i butelki z benzyną. Działania te pociągały za sobą akcje odwetowe i szereg surowych represji ze strony władz izraelskich. Nakręcała się spirala przemocy, ale ofiarami padali przede wszystkim palestyńscy cywile (a zwłaszcza dzieci i młodzież). Problem ten bardzo poruszył opinię międzynarodową. Już 9 grudnia, czyli w zaledwie 2 dni po wybuchu intifady, Zgromadzenie Ogólne ONZ wydało 7 rezolucji potępiających politykę realizowaną przez Izrael na Terytoriach Okupowanych. Nawet USA, na ogół głosujące zgodnie z interesem Izraela, nie protestowały przeciw tym rezolucjom. Co więcej, poparły one rezolucję Rady Bezpieczeństwa z 5 stycznia 1988, wzywającą państwo izraelskie do wstrzymania się od deportacji cywilów palestyńskich z Terytoriów Okupowanych. Następował wyraźny wzrost propalestyńskich nastrojów, także w społeczeństwie amerykańskim. W ten sposób doszło do pośredniego uznania palestyńskich racji przez międzynarodową opinię publiczną.

Palestyńscy działacze z Terytoriów okupowanych zaczęli nawiązywać kontakty z dyplomacją amerykańską. Pojawiła się idea zorganizowania konferencji pokojowej dla Bliskiego Wschodu, po raz pierwszy wysunięta w marcu 1988 w tzw. planie (George’a) Schultza, ówczesnego sekretarza stanu USA. Proponowano w nim podjęcie dwustronnych negocjacji Izraela z każdym państwem sąsiadującym, przy czym w skład delegacji jordańskiej wejść mieli także Palestyńczycy. Plan nie spotkał się jednak z akceptacją zainteresowanych stron. Podczas kwietniowego szczytu państw arabskich w Algierze zdecydowano się jednak, oprócz wyrażenia deklaracji poparcia dla intifady, poprzeć ideę konferencji pokojowej.

W czerwcu OWP (od początku 1988 roku jedyny reprezentant interesów palestyńskich po zrezygnowaniu przez Jordanię z zaangażowania w sprawy Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy) wysyłać zaczęła sygnały świadczące o gotowości podjęcia bezpośrednich, acz w ramach międzynarodowej konferencji, negocjacji z Izraelem. Następnie, podczas III sesji nadzwyczajnej Palestyńskiej Rady Narodowej w listopadzie proklamowane zostało powstanie państwa palestyńskiego, „miłującego pokój i przestrzegającego zasad pokojowego współistnienia”. Ponadto Rada zaakceptowała rezolucje RB 242 (1967r.) i 338 (1973). Dotąd strona palestyńska nie chciała tego uczynić, ponieważ choć wzywały one do wycofania się Izraela do granic z 1967 roku, nie wspominały o prawie Palestyńczyków do niepodległego państwa ani o prawie uchodźców do powrotu na ziemie, z których zmuszeni zostali uciekać w 1948 roku. Fakt ten można było odczytywać jako pośrednie uznanie państwa żydowskiego.

W kwietniu 1989 prezydentem „państwa palestyńskiego” został Jasir Arafat, który przeszedł znaczącą ewolucję ideologiczną. W przeszłości zaangażowany w działalność terrorystyczną, teraz jawił się jako polityk wyważony i zdolny do kompromisów. Kierowana przez niego OWP prezentować zaczęła bardziej realistyczne stanowisko. Potępiła terroryzm, a fakt zaaprobowania przez nią rezolucji 242 i 338 umożliwił zwołanie w późniejszym czasie konferencji pokojowej. Walka toczona była już nie o odzyskanie całości ziem palestyńskich (i tym samym wymazanie Izraela z mapy politycznej świata), ale o „siedzibę narodową” dla Palestyńczyków. Owo sformułowanie było na tyle ogólne, że otwierało drogę do późniejszych negocjacji nad konkretnym nakreśleniem granic owej siedziby na mapie politycznej.

Idea kompromisu miała jednak zaciętych przeciwników. Do „wrogów pokoju” zaliczały się niektóre organizacje palestyńskiego ruchu goszystowskiego (LFWP i DFWP) oraz fundamentalistyczny Hamas. Uważali oni, że proces pokojowy służyć ma jedynie umocnieniu hegemonii USA w regionie oraz zapewnieniu legitymacji dla istnienia Izraela.

Bardzo silna stawała się zwłaszcza pozycja Hamasu. Organizacja ta, utworzona w pierwszych dniach trwania intifady, szybko zdobywała wpływy w społeczeństwie palestyńskim. Sprzyjał temu fakt, że o ile główni liderzy OWP przebywali na emigracji, przywódcy Hamasu, będąc na miejscu, lepiej znali realne problemy ludności. Zwłaszcza że organizacja zajmowała się nie tylko walką z Izraelczykami, ale także szeroko zakrojoną (a do tego bardzo sprawną) akcją realizowania potrzeb socjalnych cywilnej ludności Terytoriów Okupowanych. Jednak prawdziwa „era Hamasu” przyjść miała dopiero w 2006 roku.

Tymczasem OWP udało się przejąć kontrolę nad intifadą. Pozycja Organizacji uległa wzmocnieniu zwłaszcza z chwilą doprowadzenia do instytucjonalizacji sprawy palestyńskiej na arenie międzynarodowej. Większość Palestyńczyków sprzyjała idei pokojowego rozwiązania swojej kwestii. Do porozumienia dążyły też inne kraje arabskie oraz państwa zachodnie i ZSRR. Celem stało się zakończenie ery bezowocnych wojen oraz próba budowy w regionie obszaru współpracy i ekonomicznej prosperity.

Arafat zdołał skontaktować się ze środowiskiem liberalnych żydów amerykańskich, uzyskując od nich poparcie dla nawiązania dialogu z USA. W grudniu przywódca OWP potwierdził, zadeklarowane już nieco wcześniej, uznanie prawa Izraela do „istnienia w bezpieczeństwie i pokoju” oraz obowiązywanie rezolucji 242 i 338, a także ogłosił całkowite i absolutne potępienie „wszystkich form terroryzmu”.