|
Rok 2009 przyniósł większe zainteresowanie USA sprawami koreańskimi. Czy ostatnie zaangażowanie Waszyngtonu okaże się silniejsze od powiązań Korei Północnej z Chinami? REKLAMA
Strona 2 z 2
Tajlandzki numer i oferty Pjongjangu
Głosy wąskiej grupy optymistów były słyszalne zaledwie przez kilkadziesiąt godzin, gdyż po trzech dniach od wizyty Boswortha świat obiegła wiadomość o zatrzymaniu w Tajlandii samolotu, przewożącego 35 ton broni z Korei Północnej. Tym samym Pjongjang pogwałcił postanowienia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1874 o zakazie eksportu/importu broni z/do Korei Północnej. Sprawne działania tajlandzkich służb zostały docenione przez Hillary Clinton, która podkreśliła konieczność solidarności międzynarodowej w zwalczaniu północnokoreańskiego zagrożenia.
Próbą zatarcia złego wrażenia była propozycja Korei Północnej z 11 stycznia 2010 roku o rozpoczęciu rozmów na rzecz zawarcia traktatu pokojowego, który oficjalnie zakończyłby stan wojny między dwoma państwami koreańskimi. Północnokoreańskie władze zasugerowały również, że przyjęcie tej oferty przez USA przy jednoczesnym zniesieniu sankcji wobec Korei Północnej przyczyniłoby się do szybszego wznowienia rozmów sześciostronnych i normalizacji stosunków na linii Pjongjang-Waszyngton. Jednak zarówno Korea Południowa, jak i USA sceptycznie odniosły się do północnokoreańskiego pomysłu. Amerykańscy przedstawiciele sugerowali, że zamiast oferty rozmów nad traktatem pokojowym Korea Północna powinna podjąć wszelkie środki na rzecz likwidacji broni nuklearnej i poprawy przestrzegania praw człowieka. Podnoszenie kwestii praw człowieka było związane z wcześniejszym raportem wysłannika USA ds. praw człowieka w Korei Północnej Roberta Kinga, który sytuację w tym kraju określił jako „przerażającą”.
Ofensywa Chin i ONZ
Podczas gdy Waszyngton nie potrafił znaleźć porozumienia z Pjongjangiem, do gry włączyły się Chiny. Efektem zaangażowania najbliższego partnera Korei Północnej była czterodniowa wizyta wysokiego urzędnika Komunistycznej Partii Chin Wang Jiaruiego w północnokoreańskiej stolicy w drugim tygodniu lutego. Chiński przedstawiciel spotkał się m.in. z Kim Dzong Ilem, który wyraził zamiar denuklearyzacji Półwyspu Koreańskiego. Równocześnie w Pekinie przedstawiciel Korei Północnej ds. nuklearnych Kim Kye-gwan rozmawiał z nowym wysłannikiem Chin ds. rozmów sześciostronnych Wu Daweim. Nie ujawniono jakichkolwiek szczegółów negocjacji, aczkolwiek nieoczekiwanie pojawiła się informacja o możliwej wizycie północnokoreańskiego przedstawiciela w USA, do czego miałoby dojść w marcu. Jednak rzecznik Departamentu Stanu USA Philip Crowley zaprzeczył tym rewelacjom.
W tym samym czasie w rozmowy z północnokoreańskimi władzami zaangażowała się ONZ. 10 lutego do Pjongjangu przyleciała delegacja na czele z zastępcą Sekretarza Generalnego ONZ ds. politycznych Lynnem Pascoe, który był najwyższym rangą dyplomatą z ramienia ONZ, odwiedzającym Koreę Północną od 2004 roku. Mimo że Pascoe uznał rozmowy za „bardzo przydatne”, to jego wizytę należy określić jako niepowodzenie. Co prawda Pjongjang wyraził chęć poprawy relacji z Seulem, jednak najważniejsze dla przedstawiciela ONZ była decyzja w sprawie rozmów sześciostronnych. Władze Korei Północnej stwierdziły, że nie chcą brać udziału w dialogu sześciostronnym, aczkolwiek nie wykluczyły takiej możliwości. Tym samym potwierdziło się, że północnokoreańskie władze prezentują odmienne stanowisko w rozmowach z Chinami i resztą świata.
Bez Chin ani rusz?
Wyraźna różnica stanowisk USA i Korei Północnej w trakcie wizyty Boswortha w Pjongjangu po raz kolejny pokazała wszelkie trudności, z jakimi musi się zmierzyć administracja Baracka Obamy w negocjacjach z reżimem Kim Dzong Ila. Uzależnianie denuklearyzacji Półwyspu Koreańskiego od ostatecznego uregulowania pokojowego po wojnie koreańskiej oraz nacisk na pomoc gospodarczą pozostają niesłabnącymi postulatami strony północnokoreańskiej. Dodatkowo trudno oczekiwać, aby Kim Dzong Il zrezygnował z forsowanej od wielu lat zasady odstraszania nuklearnego, które ma uniemożliwiać domniemaną inwazję amerykańską.
Zachętą dla amerykańskich negocjatorów powinna być jednak deklaracja z obchodów 68. urodzin Kim Dzong Ila, które odbyły się 16 lutego. W tekście dokumentu zapowiedziano zakończenie wrogich relacji z USA oraz dążenie do poprawy stosunków z Koreą Południową wraz z podjęciem działań na rzecz jak najszybszego zjednoczenia państw koreańskich. Problem w tym, że w ostatnich latach Pjongjang wielokrotnie wysuwał podobne postulaty, z których jednak nic nie wynikało. Niemniej jednak pod koniec lutego USA wyraziły wstępną zgodę na rozpoczęcie rozmów dwustronnych z Koreą Północną. Ciężko ocenić na ile deklaracje Pjongjangu są szczere, ale pewne jest, że Korea Północna dawno nie znajdowała się w tak trudnej sytuacji gospodarczej. Dotkliwe sankcje międzynarodowe w połączeniu z kompletnie nieudaną reformą walutową sprawiają, że północnokoreańskie władze prawdopodobnie staną przed koniecznością złagodzenia stanowiska w sprawach nuklearnych dla uzyskania gwarancji pomocy gospodarczej z zagranicy. Jednak i w tym przypadku najwięcej do powiedzenia będą miały zapewne Chiny, które zapowiedziały przeprowadzenie w Korei Północnej inwestycji, opiewających na kwotę ok. 10 mld dol. w zamian za powrót Pjongjangu do rozmów sześciostronnych. Zgoda Kim Dzong Ila na denuklearyzację Półwyspu Koreańskiego w trakcie lutowego spotkania z przedstawicielem Chin zdaje się potwierdzać przyjęcie propozycji Pekinu.
Kolejne administracje amerykańskie są zaangażowane w sprawę północnokoreańską. Wielokrotne próby rozwiązania problemu na drodze negocjacji dwustronnych spotykały się ze sprzeciwem zarówno Korei Południowej i Japonii, jak i Chin. Stworzona w 2003 roku z inicjatywy Pekinu formuła rozmów sześciostronnych sprawiła, że Waszyngton stanął przed koniecznością skonfrontowania swoich koncepcji ze stanowiskami pozostałych zaangażowanych państw. Idea dialogu sześciostronnego potwierdziła również przekonanie, że bez udziału Chin niemożliwe jest jakiekolwiek uregulowanie kwestii koreańskiej. Sojusz polityczno-wojskowy sięgający czasów wojny koreańskiej, silne powiązania gospodarcze i częstotliwość ostatnich spotkań przedstawicieli Chin i Korei Północnej świadczą o tym, że najbliższy partner północnokoreańskiego reżimu będzie miał największy wpływ na charakter i przebieg negocjacji z Pjongjangiem. Ponadto, na początku marca do Pekinu przyleciała amerykańska delegacja, której celem jest wypracowanie wspólnego stanowiska z Chinami w sprawie ambicji nuklearnych Iranu i Korei Północnej. Wszystko więc wskazuje na to, że Waszyngton zdaje sobie sprawę ze znaczącej roli Pekinu, a amerykańsko-północnokoreański flirt po raz kolejny będzie musiał uznać wyższość chińsko-północnokoreańskiego małżeństwa.Portal Spraw Zagranicznych pełni rolę platformy swobodnej wymiany opinii - powyższy artykuł wyraża poglądy autora.
|
W trakcie nieformalnego spotkania Rady Europejskiej w Brukseli (23.05) przywódcy państw UE nie znaleźli porozumienia w sprawie środków koniecznych do osiągnięcia wzrostu gospodarczego w Europie. 
Fala kryzysu finansowego, która w 2009 roku przelała się ze Stanów Zjednoczonych na kontynent europejski uderzyła w najsłabsze punkty gospodarek państw Unii Europejskiej, pogarszając sytuację w sektorze bankowym i/lub powodując zadłużenie finansów publicznych ponad progi...
