Londyńska prasa, która zdołała się z nimi zapoznać akcentuje przede wszystkim wątek rywalizacji Blaira z jego następcą, Gordonem Brownem.

Tony Blair twierdzi, że były kanclerz skarbu patronował spiskom swoich stronników, aranżował skandale i posuwał się do szantażu w walce o władzę. Tony Blair wyznaje, że w ostatnich latach zaczął przez to szukać pociechy w alkoholu. W epilogu swej książki stwierdza, że Gordon Brown przegrał wiosenne wybory przez swoje osobiste wady charakteru i przez to, że odszedł od zasad "New Labour" - Nowej Partii Pracy, której początkowo patronował pospołu z Blairem.

Były brytyjski premier porusza też temat wojny w Iraku. Twierdzi, że sama inwazja była uzasadniona, ale odczuwa wyrzuty sumienia w związku z "koszmarnym"- jak pisze - rozwojem wypadków po zwycięstwie. Ujawnia też, że amerykańscy entuzjaści wojny, z wiceprezydentem Dickiem Cheney'em, mieli ochotę rozszerzyć inwazję na inne kraje Bliskiego Wschodu, w tym na Syrię.
W swoich pamiętnikach Tony Blair pisze też z żalem, że nie zapanował nad problemem imigracji i wyłonieniem się całej podklasy obywateli odseparowanych od normalnego życia społecznego.
Cały rozdział wspomnień poświęcony jest śmierci księżnej Diany w 1997 roku. Tony Blair przyznaje w nim, że oboje, księżna i on, manipulowali opinia publiczną.