Piszę ze Srinagaru w Kaszmirze. Poranne gazety informują, że za to, co ostatnio powiedziałam na spotkaniach publicznych w sprawie Kaszmiru, mogę być aresztowana pod zarzutem działalności wywrotowej.

Powiedziałam to, co miliony ludzi mówią codziennie.

Powiedziałam to, co zarówno ja, jaki i inni komentatorzy pisali i mówili od lat.

Kto zechce zapoznać się z zapisem moich przemówień, ten przekona się, że zasadniczo są one wołaniem o sprawiedliwość.

Mówiłam o sprawiedliwości dla mieszkańców Kaszmiru, którzy żyją pod jedną z najbardziej brutalnych okupacji wojskowych na świecie; dla kaszmirskich panditów [1], którzy przeżyli tragedię wygnania z ojczyzny, dla żołnierzy-dalitów [2] zabitych w Kaszmirze, których groby odwiedziłam na stertach śmieci w ich wioskach rodzinnych w Kuddalorze, dla biednych obywateli Indii, którzy ponoszą materialne koszty tej okupacji, a teraz uczą się żyć w strachu w państwie, które staje się państwem policyjnym. 

 Wczoraj odbyłam podróż do Szopianu, miasta jabłek w południowym Kaszmirze, zamkniętego w ubiegłym roku przez 47 dni na znak protestu przeciwko brutalnemu zgwałceniu i zamordowaniu Asiji i Nilofer, młodych kobiet, których ciała znaleziono w płytkim strumieniu blisko ich domów, a których mordercy ciągle nie stanęli przed sądem.

Poznałam Szakila, który jest mężem Nilofer i bratem Asiji. Usiedliśmy w kółku z ludźmi oszalałymi z rozpaczy i gniewu, którzy ostatecznie stracili nadzieję, że kiedykolwiek doczekają się insaf – sprawiedliwości – od Indii, a teraz wierzą, że jedyną nadzieją, jaka im pozostała, jest azadi – wolność.

Spotkałam młodych ludzi, rzucających kamieniami, którym strzelano prosto w twarz. Podróżowałam z młodym człowiekiem, który opowiedział mi, jak zatrzymano trójkę jego przyjaciół, nastolatków z dystryktu Anantnag, i za to, że rzucali kamieniami, wyrwano im paznokcie.

W gazetach niektórzy oskarżali mnie, że podżegam do nienawiści, że chcę, aby Indie się rozpadły.

Przeciwnie, to, co mówię, wynika z miłości i dumy. Wynika z tego, że nie chcę, aby ludzi zabijano, gwałcono, wtrącano do więzień lub aby wyrywano im paznokcie i w ten sposób zmuszano ich do uznania, że są obywatelami Indii.

Wynika to z chęci życia w społeczeństwie, które stara się być sprawiedliwe.

Nieszczęsny to naród, który nie pozwala pisarzom mówić tego, co myślą. Nieszczęsny to naród, który musi wsadzać do więzienia tych, którzy domagają się sprawiedliwości, gdy szowinistyczni zabójcy, masowi mordercy, oszuści i złodzieje występujący w roli wielkich przedsiębiorców, gwałciciele oraz ci, którzy żerują na najbiedniejszych z biednych, chodzą wolno.

Arundhati Roy – urodzona w 1961 r. indyjska powieściopisarka, autorka scenariuszy, eseistka i działaczka społeczna. Autorka przetłumaczonej na język polski powieści „Bóg rzeczy małych”, za którą kilkakrotnie została nagrodzona. Znana jako zwolenniczka ruchu alterglobalistycznego i bezkompromisowa krytyczka polityki globalnej Stanów Zjednoczonych. W Polsce poza jej jedyną powieścią ukazał się również zbiór jej esejów politycznych „Algebra bezgranicznej sprawiedliwości”.