Niezależnie od tego, jakie były motywy dymisji Radosława Sikorskiego, oceniane jest to jako znacząca strata dla resortu obrony oraz dla polskiej polityki zagranicznej. Jak stwierdził Zbigniew Brzeziński, odejście z rządu Sikorskiego „eliminuje z rządu jedyną osobę dobrze orientującą się w kwestiach strategicznych i geopolitycznych”. Podobnie jest to oceniane przez komentatorów prasowych w Europie Zachodniej i USA. Trudno się nie zgodzić z opinią, iż Radosław Sikorski był osobą posiadającą największe „obycie międzynarodowe” w obecnym rządzie, m.in. z racji jego zamieszkiwania w Wielkiej Brytanii i USA oraz ożywionych kontaktów z tamtejszymi środowiskami neokonserwatywnymi (w chwili obecnej de facto kreującymi politykę zagraniczną, zwłaszcza w USA). Dymisja ta oznacza dalsze pogłębienie samoizolacji Polski na arenie międzynarodowej, która jest konsekwencją polityki obecnego rządu.

Dymisja szefa MON nastąpiła w wyjątkowo niekorzystnym momencie, i to z kilku względów. Po pierwsze, ze względu na wspomniane już doskonałe kontakty Sikorskiego z przedstawicielami administracji USA, co jest nie bez znaczenia w obecnej sytuacji deklarowanego „strategicznego partnerstwa” pomiędzy Polską a USA. Po drugie, osoba Radosława Sikorskiego mogła być znaczącym atutem Polski w negocjacjach z Amerykanami, dotyczącymi budowy komponentów amerykańskiej tarczy antyrakietowej w Polsce.

Po trzecie i w chwili obecnej najważniejsze, Polska armia przygotowuje się do wysłania do Afganistanu bataliony manewrowego w sile około tysiąca żołnierzy. Znowu powraca tu kwestia kontaktów z przedstawicielami administracji USA (jako państwa kierującego działaniami w Afganistanie), oraz znajomości specyfiki kraju, jakim jest Afganistan, a tego trudno odmówić Sikorskiemu, który przebywał tam w latach 80. XX wieku jako korespondent wojenny. Wszelkie roszady w ministerstwie obrony w momencie przygotowywania tak ważnej i skomplikowanej operacji nie mogą mieć pozytywnego wpływu na stan przygotowań polskiego kontyngentu. Polacy mają przejąć swoje obowiązki z początkiem maja br., a wiele spraw związanych z przygotowaniem misji wciąż czeka na załatwienie (m.in. kwestia wysłania śmigłowców „Sokół” czy dopancerzenia wozów bojowych).

Następcą Radosława Sikorskiego zostanie najprawdopodobniej Aleksander Szczygło, obecny Szef Kancelarii Prezydenta RP, a wcześniej wiceminister obrony narodowej; został on zarekomendowany na to stanowisko przez ustępującego ministra. Zapowiada kontynuowanie polityki Radosława Sikorskiego, a jego pierwszym zadaniem ma być sprawdzenie informacji na temat słabego zabezpieczenia misji w Afganistanie (na co zwracał uwagę R. Sikorski).