Sprawę ewentualnej niepodległości Quebeku można przedstawić z dwóch perspektyw: Kanady i samego Quebeku. Niniejsze opracowanie przekrojowo ujmuje ten problem. Warto zastanowić się, dlaczego prowincja ta tak silnie dąży do niepodległości, a kanadyjski rząd za wszelką cenę działania te hamuje. Czy przynależność do jednego z najlepiej rozwiniętych krajów współczesnego świata jest aż tak niewygodna? Jaka jest rola prowincji w życiu państwa? Czy w wypadku oderwania Quebeku straci na tym on sam - przede wszystkim gospodarczo - czy też ucierpi Kanada?

Prowincja Quebek

Kanada – państwo związkowe w północnej części Ameryki Północnej – składa się z 10 prowincji i 3 terytoriów (Jukon, Northwest Territories i Nunavut). Jedną z tych prowincji jest Quebek. Leży on we wschodniej Kanadzie i obejmuje większą część półwyspu Labrador wraz z jego nasadą, a na południowym wschodzie sięga za dolinę Rzeki Świętego Wawrzyńca. Prowincja zajmuje powierzchnię 1 542 000 kilometrów kwadratowych i liczy sobie około 7,5 milionów mieszkańców, z czego 4/5 stanowią Kanadyjczycy francuskiego pochodzenia. Do najważniejszych miast prowincji należą: Quebec Cité, Montreal, Sherbrooke, Trois-Rivières i Drummondville. Pod względem swojego potencjału gospodarczego i ludnościowego Quebek stanowi drugą prowincję Kanady, tuż po Ontario.

W przeszłości terytorium dzisiejszego Quebeku zamieszkiwali Indianie. Pierwsi żeglarze ze Starego Świata pojawili się u wschodnich wybrzeży tego terytorium już na przełomie X i XI wieku. Pod koniec XV i w I połowie XVI wieku stało się ono przedmiotem zainteresowania włoskich żeglarzy w służbie angielskiej (G. i S. Caboto), portugalskiej (G. Cortereal) oraz francuskiej (G. de Verrazano i J. Cartier). Ten ostatni w 1534 r. objął w posiadanie w imieniu króla Francji ziemie zwane później Nową Francją. Tam w 1608 r. założono Quebek.
W 1670 r. powstała z kolei brytyjska Kompania Hudsońska, która niebawem objęła swoim zwierzchnictwem Ziemię Ruperta nad Zatoką Hudsona. Na przestrzeni XVIII wieku Francja utraciła na rzecz Wielkiej Brytanii praktycznie wszystkie swe posiadłości w Kanadzie:
• W 1713 r. – Akadię
• W 1763 r.  – Nową Francję
Tym samym w posiadaniu francuskim pozostały jedynie wyspy Saint-Pierre i Miquelon. Akadię przekształcono w brytyjską Nową Szkocję, którą następnie w 1791 r. podzielono na: Nową Szkocję, Nowy Brunszwik i Wyspę Ks. Edwarda. Natomiast Nowa Francja stała się kolonią zwaną Quebek, w którym w 1791 r. wyróżniono Górną i Dolna Kanadę, czyli dzisiejsze Ontario i Quebek.

W 1774 roku brytyjski parlament obawiając się, iż Quebek dołączy do trzynastu zbuntowanych kolonii, uchwalił Ustawę o Quebeku  (Quebec Act). Nadawała ona szczególne uprawnienia francuskojęzycznej ludności kolonii. Uznano francuskie prawo w Quebeku, wiarę katolicką, która dotychczas była dyskryminowana oraz język francuski. Począwszy od tego momentu mieszkańcy Quebeku byli podporządkowani francuskiemu prawu cywilnemu, mieli prawo wyboru wyznania, a kościół rzymskokatolicki wznowił i rozwinął swoją działalność. Ponadto język i kultura francuskie zostały objęte specjalnym parasolem ochronnym. Powstało szkolnictwo w duchu francuskim oraz liczne ośrodki kulturowe. Na mocy aktu Quebek odzyskał także Dolinę Ohio. Ustawa stanowiła pierwszą Kartę Praw nadaną ludności Quebeku i stworzyła jej warunki do zachowania własnej tradycji i kultury. To wpłynęło na wykształcenie się wśród mieszkańców ówczesnej kolonii brytyjskiej poczucia odrębności. Jednocześnie Metropolia osiągnęła swój cel – Quebek nie wystąpił przeciwko zwierzchnictwu Wielkiej Brytanii w dobie wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych (1775–1783).