2/3 powierzchni Kanady pokrywa wieczna zmarzlina, zaś pozostałą 1/3 – bujne lasy. Stąd też zdecydowana większość mieszkańców osiedla się w 300-kilometrowym pasie terytorium biegnącym wzdłuż południowej granicy z USA.

Historia niepodległej Kanady – podobnie jak Belgii – w skali światowej jest względnie krótka. Oba wspomniane państwa stały się niepodległymi podmiotami prawa międzynarodowego dopiero w XIX wieku, a ich znaczenie rosło na przestrzeni XX wieku. Obecnie należą one do najlepiej rozwiniętych demokracji na świecie, o wysokim poziomie dobrobytu społecznego i konkurencyjnej gospodarce. Ponadto oba państwa wykazują liczne podobieństwa pod względem ich rozwiązań ustrojowych i wewnętrznej polityki.

Kanada składa się z 10 prowincji oraz 3 terytoriów, które prezentuje Tabela 1. Wskazano w niej odpowiednio nazwę danej jednostki administracyjnej wraz ze stolicą lub kluczowym ośrodkiem i jej powierzchnię.

Tabela 1 Podział administracyjny Kanady

Narodziny Kanady

Początki Kanady wiążą się z epoką podbojów kolonialnych, które miały miejsce począwszy od połowy XV wieku. Historia powstania Kanady jest wypadkową francuskiego i brytyjskiego kolonializmu, gdyż i Francja, i Wielka Brytania partycypowały w kształtowaniu się szeroko rozumianego porządku tego państwa.

W XVI w. do obszarów dzisiejszej Kanady docierali zarówno Anglicy (John Cabot) jak i Francuzi, przy czym tych ostatnich należy uznać za pionierów podboju wschodnich wybrzeży Kraju Klonowego Liścia.
Już w I połowie XVI wieku francuscy podróżnicy wyprawiali się do Ameryki Północnej: najpierw był to Giovanni da Verrazano – Florentczyk na służbie francuskiej – w 1524 roku, a następnie Jacques Cartier w latach 1534-1535. Również wyprawy francuskich rybaków w okolice Nowej Fundlandii można uznać za zapowiedź przyszłej ekspansji. Dążeniom kolonizatorskim Francji silny opór stawiała Hiszpania, która chciała utrzymać swój monopol na obszarze obu Ameryk oraz w mniejszym stopniu – Portugalia. Ponadto, w II połowie XVI wieku wybuchły we Francji wojny religijnie, które także zahamowały tymczasowo skuteczną ekspansję.

Za symboliczną datę właściwej historii francuskiego imperium kolonialnego uznaje się 27 lipca 1605 roku, kiedy to powstał Port Royal w kolonii Akadia w Ameryce Północnej (dzisiejsza kanadyjska prowincja – Nowa Szkocja). W 1608 roku, Samuel de Champlain założył miasto Quebec, które stało się stolicą rozległej, ale słabo zasiedlonej kolonii Nowa Francja, zwanej także Kanadą. De Champlain został pierwszym gubernatorem kolonii. Na skutek licznych porozumień z indiańskim plemionami, [2] Francuzi przejęli kontrolę nad znaczną częścią kontynentu północnoamerykańskiego. Mimo to francuskie osadnictwo ograniczyło się głównie do doliny rzeki Św. Wawrzyńca.

Nowa Francja rozwijała się stosunkowo wolno, a ponadto była całkowicie zależna od kolejnych władców francuskich. Monarcha był reprezentowany w kolonii poprzez gubernatora oraz intendenta. Pierwszy decydował o polityce zagranicznej i wojsku, a w pozostałych kwestiach konsultował się z intendentem. Natomiast intendent już w II połowie XVII w. stał się najważniejszym urzędnikiem kolonii, kierując powołanym w 1663 r. organem wykonawczym – Radą Najwyższą. Rada pełniła jednocześnie funkcje sądu apelacyjnego.