Posłowie cieszą się niekaralnością sądową za wypowiedziane w parlamencie słowa, ograniczoną jedynie zasadami Izby. Nie mogą być aresztowani w sprawach cywilnych podczas posiedzenia Izby oraz na 40 dni przed i po jego zakończeniu. Podobna zasada dotyczy zebrań komisji, której poseł jest członkiem.

Posiedzenia odbywają się po angielsku i w hindi. Przewodniczący lub speaker może zezwolić posłowi na przemawianie w jego ojczystym języku, jeśli nie jest on w stanie wyrazić myśli ani w hindi, ani po angielsku.

Wiele spraw załatwianych jest w komisjach do tego powołanych. W rzeczywistości obecnie parlament ma niewielką kontrolę nad władza wykonawczą – rządem.

<!--[if !vml]--><!--[endif]-->Proces ustawodawczy:

Opisany proces dotyczy tylko zwykłych ustaw, które nie są uznane przez speakera za finansowe. Inicjatywę ustawodawczą posiadają prezydent, rząd i obie izby parlamentu. Projekt może zostać wniesiony do dowolnej izby. Po pierwszym czytaniu izba kieruje projekt do debaty, odpowiedniej komisji, lub do wspólnej komisji obu izb. Potem następuje drugie (dyskusja paragraf po paragrafie) i trzecie czytanie (generalna dyskusja i głosowanie).

Zatwierdzony projekt trafia do drugiej izby parlamentu, gdzie przechodzi identyczny proces. Jeśli zostanie zaakceptowany, wysyłany jest od razu do prezydenta, jeśli natomiast izba przegłosuje poprawki, projekt wraca z powrotem do pierwszej izby. Kiedy następuje impas - projekt krąży bez końca między Rajya i Lok Sabha - albo kiedy izba nie podejmuje żadnej akcji przez 6 miesięcy, prezydent może zażądać wspólnego posiedzenia obu izb. Gdyby Lok Sabha została rozwiązana po żądaniu prezydenta, posiedzenie i tak musi się odbyć. Takiemu posiedzeniu przewodniczy Speaker.

Przegłosowanie projektu większością głosów wszystkich obecnych automatycznie zatwierdza go w obu izbach. Przesyła się go wtedy do prezydenta. W posiedzeniu łączonym Lok Sabha ma przewagę liczebną. Co się dzieje kiedy projekt trafi na biuro prezydenta, patrz: prezydent.

Ustawy budżetowe i finansowe muszą być wniesione do niższej izby. Wyższa nie ma prawa wnoszenia poprawek, może co najwyżej wysunąć sugestie. Lok Sabha musi je rozpatrzyć w ciągu 14 dni.

Inne charakterystyczne elementy: 

• Sądy są niezawisłe. Rolę trybunału konstytucyjnego, ostatecznej instancji apelacyjnej i ciała rozstrzygającego spory między centrum, a stanami pełni Sąd Najwyższy. Tworzy go 24 sędziów mianowanych przez prezydenta. Na czele stoi sędzia najwyższy (Chief Justice).

•Kontroler i Generalny Rewizor Indii kontroluje rachunki budżetów federalnego i stanowych. Mianuje go prezydent na 6 letnią kadencją, lub do ukończenia przezeń 65 roku życia. Po skończeniu służby nie wolno mu pracować na żadnym stanowisku rządowym. Ta sprawa wywołała w ostatnich czasach dużo kontrowersji, kiedy jeden z byłych kontrolerów został powołany na stanowisko przewodniczącego Komisji Finansowej.

• Projekt zmian w konstytucji może zostać wniesiony do dowolnej izby parlamentu. Kiedy zostanie przegłosowany w obu izbach osobno, w każdej większością 2/3 głosów, trafia do prezydenta. Każda istotna zmiana wymaga ratyfikacji przez co najmniej połowę stanów przed złożeniem do prezydenta, jeśli dotyczy sposobu jego wyboru, kompetencji wykonawczych federacji lub zakresu władzy wykonawczej w stanie. Poprawka do spisów konstytucji jest możliwa zwykłą większością głosów.

Na przestrzeni lat pojawiały się zarzuty, że zbyt trudny jest proces wnoszenia poprawek do konstytucji. Zarzuty te wydają się nie być usprawiedliwione bo w ciągu pierwszych 50 lat Republiki Indii, wprowadzono aż 80 zmian.