5. Stany

Federacja Indyjska nie jest wynikiem porozumienia zawartego pomiędzy terytoriami. Tak zwane stany książęce miały w 1947 roku wybór, czy chcą przynależeć do Indii, czy do Pakistanu. W wyniku tych postanowień Pakistan początkowo obejmował również dzisiejszy Bangladesz, terytorium oddalone o kilka tysięcy kilometrów od centrum. Innym skutkiem wyboru pozostawionego stanom jest sytuacja dzisiejszego Kaszmiru. Jammu i Kaszmir jest jedynym indyjskim stanem posiadającym własną konstytucję. Według niej granice przebiegają zgodnie ze stanem na dzień 15.08.1947. Część ówczesnego terytorium znajduje się obecnie pod władzą Pakistanu.

Indie składają się z 28 stanów i 7 terytoriów unijnych. Delhi ustanowiono jako specjalne terytorium stolicy. Parlament krajowy ma prawo zmieniać granice, tworzyć, łączyć i dzielić stany. Projekt takich zmian teho typu musi wprowadzić do parlamentu prezydent, lecz wcześniej projekt powinien zostać przedstawiony legislaturze zainteresowanego stanu. Prezydent nie jest zobowiązany wydaną opinią (wyj. Jammu i Kaszmir).

Zgodnie z konstytucją, w stanach panuje system parlamentarny, a zwierzchnik władzy wykonawczej działa zgodnie z radami ministrów odpowiedzialnych przed legislaturą stanową.

Władza wykonawcza

Gubernator – głowa stanu. Może być gubernatorem kilku stanów jednocześnie. Powoływany na 5 lat przez prezydenta, w porozumieniu z premierem danego stanu. Cieszy się władza analogiczna do prezydenta Indii, tyle że na terenie stanu. Jest rektorem uniwersytetów stanowych.

Rada Ministrów – w konstytucji nie ma zapisanych specjalnych obowiąków. W praktyce formuuje i wprowadza w życie politykę stanową, wnosi do parlamentu stanowego większość projektów ustaw, ustala budżet i przedstawia go legislaturze do zawtwierdzenia. Pozycja premiera jest bardzo silna.

Władza ustawodawcza

Parlament - Składają się na niego, w zależności od stanu, dwie izby, lub tylko jedna. Trudno powiedzieć, który model jest częściej wybierany, gdyż łatwo można go zmienić: rezolucją parlamentu (lub jego niższej izby), przegłosowanej przy co najmniej 2/3 obecnych. Ich ilość waha się od 60 do 600 (mniej w Sikkimie, Mizoramie, Arunachal Pradesh i na Goa) Członkowie parlamentu stanowego wybierani są w wyborach bezpośrednich, co 2 lata zmieniana jest 1/3 składu. Wyższa izba, jeśli jest, składa się w 1/3 z osób wybranych przez izbę niższą i 1/3 przez ciała lokalne, 1/6 jest nominowana przez gubernatora, 1/12 stanowią nauczyciele i pozostałą 1/12 osoby z wyższym wykształceniem.

Obie izby działają podobnie jak ich krajowe odpowiedniki, jednak w związku z coraz większym zakresem obowiązków spadającym na legislatury stanowe, nie radzą sobie one z pisaniem projektów ustaw. Zwykle określają główne wytyczne przyszłej ustawy, a jej szczegółowe opracowanie zlecają rządowi.

Pierwotny zapis w konstytucji, mówi, że jeśli prezydent uzna, że zachodzi taka potrzeba, może powołać komisję międzystanową. W zakresie jej obowiązków leży rozwiązywanie sporów między stanami, oraz stanami, a centrum w kwietniu 1990 taka komisja została powołana na stałe.

W dziedzinie stanowienia prawa centrum ma wyłąćżność na decydowanie o m.in. sprawach obroności, polityce zagranicznej, bankowości i finansach, druku pieniądza, komunikacji, energii atomowej, itp. (lista 97 dziedzin). Stan ma wyłączność w kwestiach porządku publicznego i policji, samorządu, więziennictwa, zdrowia publicznego i służb sanitarnych, rolnictwa, rybołówstwa, podatków stanowych, hazardu, pożyczek pieniężnych, organizacji imprez i targów, etc. (66). Wszytkie kwestie sporne rozstrzygane są na korzyść centrum.

Stany Indii:

Terytoria Unijne: