|
Leżące w Azji Południowej Indie są największą liberalną demokracją świata. REKLAMA
Strona 7 z 8 6. System partyjny
W Indiach panuje system wielopartyjny. W wyborach 1999 roku brało udział 6 partii ogólnokrajowych i 48 stanowych. Na scenie politycznej dominuje Indyjski Kongres Narodowy, którego liderką jest urodzona we Włoszech Sonia Gandhi, z klanu Nehru-Gandhi. Jednym z powodów jest być może mentalność i kultura indyjska. Wielkie postacie, guru, darzone są niemal boskim szacunkiem. Nehru jego córka Indira Gandhi ciągle uważani są za wybitne osobowości. Większość partii jest skoncentrowana wokół jednej osoby, brakuje im wyraźnych programów. Ich członkowie często wykazują się brakiem dyscypliny i chętnie przenoszą się z jednej partii do drugiej. Zarejestrowanie w komisji wyborczej partii politycznej jako ogólnokrajowej wymaga spełnienia przez nią przynajmniej w czterech stanach warunków stawianych partiom stanowym, czyli zdobycia na terenie danego stanu przynajmniej 6% głosów i dwóch miejsc w wyborach do dowolnej izby parlamentu krajowego lub uzyskanie 3% miejsc w parlamencie stanowym. Chodzi głównie o aktywną obecność w legislaturze stanowej i/lub krajowej. Partia powinna wystawiać kandydatów tylko spośród swoich członków. W ostatnim roku komisja wyborcza zrewidowała nieco zasady przyznawania statusu partii i symbolu. Partia, która straci prawa i symbol, ma 6 lat na ich odzyskanie, przez ten okras nazwa i symbol pozostaną zarezerwowane. Od początku istnienia republiki aż do 1996, Indyjski Kongres Narodowy (INC) niemal bez przerwy stanowił większość w parlamencie i formował rządy. Jego dominacja na scenie politycznej została przerwana dwa razy – od 1977 do 1980 rządziła Janata Party, która wygrała wybory na fali niezadowolenia społecznego wywołanego ogłoszeniem przez Indię Gandhi stanu wyjątkowego. Druga przerwa miała miejsce między rokiem 1989, a 1991 kiedy Janata Dal poprowadziła koalicję Frontu Narodowego do zwycięstwa w wyborach. Lata 1996-98 to okres zamieszania w rządzie federalnym. Powstawały krótkotrwałe koalicje: najpierw BJP utworzyła rząd, później koalicja Zjednoczonego Frontu. Wreszcie BJP w koalicji z kilkoma partiami regionalnymi utworzyła w 1998 pierwszy nie-kongresowy rząd, który przetrwał całą kadencję. W wyborach w 2004 roku INC wygrała wybory i utworzyła rząd w koalicji nazwanej United Progressive Alliance, wspieranej przez lewicujące partie. Największe partie polityczne Indii Indyjski Kongres Narodowy – Grupa Hindusów wyedukowanych na Zachodzie założyła, z pomocą A.O.Hume, 27 grudnia 1885 w Bombaju Indyjski Kongres Narodowy, jako platformę porozumienia i reform. Początkowo domagali się zmian w ramach rządów brytyjskich. Wraz z pojawieniem się w latach dwudziestych tak zwanych „młodych” i Mahatmy Gandhiego, Kongres przekształcił się w masowy ruch niepodległościowy. Jego lider, Jawaharlal Nehru, został pierwszym premierem Indii, a jego córka na tym samym stanowisku spędziła w sumie 15 lat. W listopadzie 1969 r. INC rozpadł się na Kongres (R) prowadzony przez Indirę Gandhi i Kongres (O) pod rządami Morarji Desai, K Kamaraj i Nijalingappa. W 1977 (R) przegrał wybory i znowu podzielił się na dwie partie: Kongres (I) Indiry Gandhi i Kongres (S) Swarana Singha. W 1994 Arjun Singh i N.D. Tiwari opuścili partię i utworzyli Indira Kongres, kolejna grupa oddzieliła się w 1990 i utworzyła Narodową Partię Kongresową. Obecnie Kongres przewodniczy rządowi uformowanemu w ramach koalicji United Progressive Alliance. Ich program jest sekularny, demokratyczny i socjalistyczny. Popierają reformy rolne, są za powiększeniem sektora publicznego i planowaniem ekonomicznym w ramach ekonomii mieszanej. W 1955 r. Kongres stawiał sobie za cel osiągnięcie socjalistycznego modelu społeczeństwa. Od tamtego czasu jednak wiele się zmieniło i teraz partia propaguje raczej liberalizm ekonomiczny. Inicjuje reformy ekonomiczne i strukturalne. Popiera zmiany społeczne, sprzeciwia się dyskryminacji w zależności od płci, kasty, religii itd. Okazuje zrozumienie dla mniejszości. Bharatiya Janata Party (BJP) – założona w kwietniu 1980 r. po rozłamie w Janata Party. Zaczynała z dwoma mandatami w parlamencie w 1984 roku. W 1996 i 1998 wygrała wybory do Lok Sabha i poprowadziła koalicję National Democratic Alliance (NDA). Rządziła aż do wyborów w połowie 2004 roku. Początkowo propagowała „Socjalizm Gandhiego” – kładący równy nacisk na rozwój rolnictwa i przemysłu, redukcję opodatkowania, upowszechnienie prawa do pracy, wprowadzenie gwarancji zatrudnienia i emerytur. Stopniowo te propozycje zamieniły się w liberalną wersję dawnego ruchu nacjonalistycznego „Swadeshi”. Są za prywatyzacją i globalizacją. Ma duże poparcie w regionach, w których dominuje język hindi – Gujarat i Maharasztra. Zwykle głosują na nich wyższe klasy, drobni i średni przedsiębiorcy, właściciele sklepów oraz część klasy średniej. Partie Komunistyczne – Communist Party of India (CPI) zał. 1924 oraz bardziej radykalna, marksistowska, CPI (M) zał. 1964, są jedynymi dwiema ogólnonarodowymi partiami o jasno sformułowanych lewicowych poglądach. Podział między nimi nastąpił w wyniku wojny Indii z Chinami w 1962 roku. CPI – prosowieckie, opowiadało się przeciwko Chinom, CPI (M) – oskarżała i Indie i Chiny o wywołanie konfliktu. Obie partie mają poparcie wśród robotników, klasy średniej, rolników i drobnych chłopów. Obie, mimo ponawianych prób, nie mogą znaleźć poparcia wśród młodych. Od 1984 r. startują razem w wyborach jako Left Front lub United Front. CPI ma większe poparcie w regionach, w których mówi się w hindi, CPI(M) jest bardzo popularna w Karnatace, Tripurze i Bengalu Zachodnim. W tym ostatnim świętowała w 2007 roku 30-lecie nieprzerwanych rządów. Inne ogólnokrajowe partie: Janata Party, Janata Dal, Bahujan Samaj Party |
