7. Ocena sprawności

Indie są krajem wielkich kontrastów. Prezydent jest muzułmaninem, premier sikhem, a większość obywateli hindusami. Ludność mówi kilkudziesięcioma różnymi językami, zamieszkuje, góry, niziny, dżungle, pustynie, wybrzeża mórz, wielkie miasta i wsie, które zimą odcięte są od świata. Stąd wywodzą się potentaci światowego biznesu: TATA, Mittal. Tutaj też są ogromne slumsy, a po ulicach biegają tabuny bezdomnych dzieci.

Mimo propagowanej przez konstytucję równości praw wszystkich obywateli, na uniwersytetach i w instytucjach publicznych ciągle tworzy listy miejsc zarezerwowanych dla „obywateli drugiej kategorii”: niedotykalnych, i plemion wymienionych w dodatku do Konstytucji. Prawo stało się narzędziem do obalania kast i zmiany niesprawiedliwego systemu społecznego. Nie jest stabilizatorem społeczeństwa, ale katalizatorem jego zmian. Zmian czasami opłacanych bardzo krwawo.

Twórcy konstytucji mieli niełatwe zadanie jak pogodzić potrzeby wszystkich obywateli. Warto zwrócić uwagę, że wśród krajów azjatyckich okresu powojennego, Indie były przykładem regionu wyjątkowo spokojnego. W równym stopniu można to przypisać wybitnym liderom, jak i odpowiednim podstawom prawnym do ich działań. Jednak to, co wtedy było relatywnie drobnym problemem Kaszmiru, stało się zarzewiem poważnego konfliktu z Pakistanem. Tak samo niektóre początkowe ustalenia konstytucji uległy wypaczeniom. Sąd Najwyższy kilkakrotnie bronił demokracji w Indiach.

Bhimrao Ambedkar, jeden z ojców Konstytucji i wielki propagator systemu rezerw, powiedział „Jeśli rzeczy pod nową Konstytucją źle się potoczą, nie będzie to znaczyło, że jest zła. Będziemy musieli przyznać, że ludzie są źli”

Bibliografia

Rajaram K. (red), „Indian Polity”, New Delhi, 2007.

Kopaliński W., „Słownik mitów i tradycji kultury”, Warszawa, 1987.

„60 years of independence”, India Today, 02.07.2007, www.indiatoday.com

 „Indie (Republika Indii)” [na:] politologia.univ.gda.pl

wikipedia.org

bbc.co.uk