Uprzedzenia pozostały i nadal wielu ludziom wydaje się, że ten naród nadal jest groźny, już nie militarnie, ale ideologicznie. Islam i system patriarchalny - to na nich koncentrują się przeciwnicy obecności Turków w Niemczech, mimo że tak naprawdę te dwa czynniki już dawno przestały odgrywać decydującą rolę w kształtowaniu społeczności tureckiej. Myślenie stereotypami prowadzi do uogólnień i wynika z autentycznego strachu przed nieznanym. Nie dziwi więc fakt, że dla większości Niemców islam jest źródłem zła i wszelkich uprzedzeń wobec Turków. Zapomina się, że islam jest jedną z trzech wielkich monoteistycznych religii. Każdy zna przecież historię ucieczki Mahometa z Mekki do Medyny i powstania Koranu. Święta księga muzułmanów składa się ze 114 rozdziałów, które obejmują 6236 wersów napisanych w języku arabskim. Z narodzinami islamu nierozerwalnie wiąże się ustanowienie państwa na Półwyspie Arabskim, które szybko poszerzyło swoje terytorium i rozprzestrzeniło nową religię. Zaskakujący jest fakt, że zdobywcy w myśl reguł islamu nie tylko gwarantowali wyznawcom innych religii ochronę życia i własności, ale także możliwość odbywania religijnych praktyk. Także w czasach nam bliższych nie obserwuje się radykalizacji islamu w Turcji - Atatürk stworzył nowoczesne państwo tureckie; w 1928 islam stracił pozycję religii państwowej, natomiast w 1937 ogłoszono zasadę laicyzacji - całkowite oddzielenie religii od państwa, potwierdzone w konstytucji.

Być może powodem obaw Niemców jest zaostrzenie fundamentalizmu w Iranie, Sudanie czy Afganistanie. Faktycznie jest to obraz skrajnego islamu - fanatycznego, nietolerancyjnego oraz nieludzkiego. Ruchy fundamentalistyczne, które opierają się na dostosowanej do ich przekonań interpretacji Koranu, pojawiły się w latach siedemdziesiątych, a ich głównymi celami były: kolonializm oraz problemy postkolonialnych dyktatur. Przedstawiciele tego odłamu święcie wierzą w chęć opanowania i stłamszenia świata arabskiego przez zachodnich białych chrześcijan. Niemcy natomiast nie zagłębiając się bardziej w zawiłości tej religii uważają ten nurt za główny i dominujący - identyfikują z nim również mniejszość turecką w swoim kraju. W rzeczywistości jednak jest tak, że przeważająca większość tej społeczności opowiada się za wolnością religijną i z radykalizmem nie ma nic wspólnego. Większość muzułmanów reprezentuje odłam sunnicki (około 90%), pozostałą część stanowią szyici i lewici - ci ostatni są najbardziej prozachodni, ponieważ nie uznają pewnych sztywnych islamskich reguł.

Mit patriarchatu także łatwo obalić. Pozycja kobiet w islamie według powszechnej opinii jest nierównorzędna z pozycją mężczyzn. Mówi się, że są zdominowane - najpierw przez ojców, potem przez mężów. Realia mogą być jednak odmienne - nie można uogólniać. Wprawdzie konstytucja stwierdza równouprawnienie kobiet i mężczyzn, jednak z przestrzeganiem tego zapisu bywa różnie. Typowo patriarchalny system nadal panuje na prowincji, ponadto Koran przyznaje uprzywilejowaną pozycję właśnie mężczyznom. Z drugiej jednak strony kobietom tradycyjnie przysługuje prawo ochrony. Takie sprzeczności powodują, że wprawdzie duża część kobiet ma utrudniony dostęp do kariery zawodowej, ale z drugiej strony wśród inteligencji tureckiej znajduje się więcej kobiet profesorów niż w Niemczech.

W obrębie mniejszości tureckiej w RFN należy też wyodrębnić co najmniej dwie oddzielne grupy - starsze pokolenie wyrosło w ojczyźnie, w tradycji islamu i patriarchatu, z kolei młodsze - przyzwyczajone jest raczej do realiów niemieckich i żyje nowocześniej, w mniejszej zależności od religii. Mimo to nadal zdarzają się konflikty na linii ojciec-córka (jednak na dużo mniejszą skalę). Widocznie tureccy ojcowie ciągle nie zdążyli się przyzwyczaić do powszechnej w świecie zachodnim emancypacji kobiet.

Oczywiście nie należy uważać, że problem turecki w ogóle nie istnieje i że Niemcy usiłują demonizować największą grupę imigrantów. Konfliktom nie da się zapobiec, ale sukcesem byłoby skłonienie obu narodowości do wyzbycia się wzajemnych uprzedzeń.

Na podstawie Bundeszentrale fuer Politische Bildung