Rok 1947 był przełomowy w historii Azji Południowej. Wówczas spod brytyjskiego panowania odłączyły się miliony ludzi, którzy nie zwlekając, rozpoczęli proces formowania własnej państwowości. W skutek podziałów religijnych panujących wewnątrz uniezależnionej ludności, powstały dwa nowe podmioty państwowe, których bilateralne relacje miały w przyszłości charakteryzować wzajemna wrogość i brak zaufania.

Muzułmańska część uwolnionej spod brytyjskiego władztwa ludności, stanowiąca mniejszość, postanowiła zjednoczyć się pod wspólną flagą, hymnem oraz władzą. Chciano w ten sposób uniknąć sytuacji, w której grupa ta stałaby się dyskryminowana w stworzonym wespół z wyznawcami hinduizmu państwie. Właśnie z tych pobudek powstał Pakistan. Kraj ten, w zamyśle jego twórców, miał skupiać w sobie wszystkich lub też zdecydowaną większość muzułmanów żyjących na subkontynencie indyjskim. Jednak Pakistan, jak każde młode państwo, musiał bardzo uważać na otoczenie międzynarodowe i pilnować własnego bezpieczeństwa. Zewsząd był bowiem otoczony krajami, które istniały już od wieków, a co za tym idzie, miały o wiele większe doświadczenie w obracaniu się w świecie międzynarodowej polityki, jak i w kwestii podbijania nowych ziem. W celu ochrony przed takim właśnie niebezpieczeństwem, władze w Islamabadzie, stolicy Pakistanu, musiały szybko sformować własną narodową armię, która miała robić to, co do niej należy, a więc stać na straży bezpieczeństwa własnego kraju i odpowiadać na wszelkie próby napaści zbrojnej z zewnątrz. Przyszłe losy nowo powstałego państwa dowiodły, iż ogromny nacisk nakładany od samego początku na formowanie silnej oraz licznej armii, był słusznym wysiłkiem. Bez odpowiedniej siły własnego oręża, Pakistan szybko stałby się polem rozszerzania wpływów przez zdecydowanie silniejszych sąsiadów, a jego państwowość bardzo szybko zostałaby mocno ograniczona, jeśli nie w ogóle zlikwidowana.

Instytucja zaufania

Dzięki roli jaką spełnia, pakistańska armia jest jedną z budzących największe zaufanie społeczeństwa instytucji w państwie. Zdecydowana większość zwykłych Pakistańczyków zdecydowanie bardziej ufa słowom i decyzjom wojskowych niż politykom zajmującym najwyższe urzędy w państwie. Dzięki temu rola armii w życiu politycznym kraju jest bardzo duża. Przejawia to się między innymi w sporej samodzielności i niezależności najważniejszych dowódców wojskowych, którzy nierzadko bez konsultacji z cywilnymi ośrodkami władzy, samodzielnie podejmują strategiczne z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa decyzje. Co więcej, każdy cywilny polityk w kraju musi zdawać sobie sprawę z konsekwencji podejmowanych przez siebie decyzji. Jeśli za bardzo narazi się wojskowym, ci gotowi są zdyskredytować prowadzoną przez niego politykę w oczach społeczeństwa, bądź też posunąć się o krok dalej, obalając nieudolnego przywódcę i samodzielnie przejąć ster władzy we własne ręce.

Historia Pakistanu zna kilka przypadków, gdy wojskowi, za pomocą zamachu stanu, dochodzili do władzy zarezerwowanej do tej pory wyłącznie dla cywilów. Najlepiej znanym przykładem jest niedawny wojskowy prezydent Pakistanu gen. Pervez Musharraf. Dokonawszy w roku 1999 obalenia ówczesnego rządu, ogłosił się prezydentem kraju. Urząd swój sprawował od czerwca 2001 roku do sierpnia 2008 roku. Wówczas, pod ogromnym naciskiem opozycji parlamentarnej oraz opinii publicznej, zdecydował się oddać swój urząd i zejść z pakistańskiej sceny politycznej. W przeciwnym razie generał mógłby zostać postawiony przed trybunałem stanu za wykorzystywanie własnego stanowiska dla celów politycznych. Jego miejsce zajął polityk cywilny.

Pakistańskie społeczeństwo toleruje mieszanie się wojskowych w sprawy polityczne, gdyż zdaje sobie sprawę, że bardzo często interwencja armii jest jedyny sposobem na rozwiązanie impasu politycznego, na co cywile nie byliby w stanie się zdobyć. Dzieje się tak, gdyż rola, jaką armia spełnia w procesie zapewniania bezpieczeństwa państwa jest nie do przecenienia. W krótkiej, bo zaledwie sześćdziesięcioletniej historii tego kraju, armia wiele razy stawała na drodze nadchodzącemu niebezpieczeństwu. Za przykład mogą tutaj posłużyć aż cztery wojny, jakie Pakistan stoczył ze swoich największym wrogiem - Indiami, lub też kilkanaście drobnych potyczek zbrojnych na granicy z Afganistanem, które jednak ani razu nie przeistoczyły się w większy konflikt. W przypadku Indii, pakistańska armia nigdy nie osiągnęła zdecydowanego zwycięstwa, przegrywając wszystkie cztery konflikty.

Zawodowy gigant

Pakistańskie siły zbrojne są jednymi z największych na świecie. Służy w nich blisko 650 tysięcy żołnierzy służby zasadniczej, 528 tysięcy rezerwistów oraz przeszło 302 tysiące ludzi zgrupowanych w oddziałach paramilitarnych. Daje to łącznie prawie półtora miliona mężczyzn pod bronią, którzy w każdej chwili są do dyspozycji dowództwa naczelnego. Pod względem wielkości pakistańska armia znajduje się w pierwszej piętnastce na świecie, obok takich potęg jak Stany Zjednoczone, Federacja Rosyjska czy Indie. Co ważne w pakistańskich siłach zbrojnych nie istnieje obowiązek służby wojskowej. Od samego początku istnienia, armia składała się z żołnierzy zawodowych, którzy jako ochotnicy dołączali do nowo formowanych oddziałów. Ten stan rzeczy również jest wynikiem ogromnego szacunku, jakim cywile darzą wojskowych. Zaufanie do armii, pozycja wojskowych w społeczeństwie oraz możliwość pewnego zarobku czynią ze służby w armii bardzo atrakcyjne miejsce pracy. Z tych powodów nigdy nie trzeba było wprowadzać poboru obowiązkowego.

Siły zbrojne Pakistanu dzielą się na trzy zasadnicze segmenty: wojska lądowe, siły powietrzne oraz marynarkę wojenną. Każdy z powyższych rodzajów wojsk posiada własne dowództwo, oddzielne jednostki bojowe oraz sporą dozę samodzielności. Piechota, lotnictwo i marynarka mają własne zadania, postawione przed nimi przez Sztab Generalny. Jednak w chwili zagrożenia bezpieczeństwa narodowego mają ze sobą współpracować, aby wspólnymi siłami odeprzeć atak przeciwnika. Siły lądowe są najstarszym rodzajem wojsk w pakistańskiej armii. Jako pierwsze zostały poddane formowaniu, zaraz po uzyskaniu przez kraj niepodległości w 1947 roku. Konstytucja Pakistanu gwarantuje cywilną kontrolę nad wojskiem. Prezydent kraju jest najwyższym zwierzchnikiem sił zbrojnych. To on ma prawo wypowiadania wojny oraz podpisywania pokoju. Bezpośrednie dowodzenie nad armią każdorazowo sprawuje czterogwiazdkowy generał. W chwili obecnej jest nim gen. Ashfaq Parvez Kayani.

Wojska lądowe

Trzon dowództwa pakistańskich wojsk lądowych stanowi dowództwo centralne znajdujące się nieopodal stolicy kraju Islamabadu, w miasteczku Rawalpindi wraz ze strategicznie rozmieszczonymi regionalnymi okręgami wojskowymi. W ich skład wchodzą:
1. I Okręg Wojskowy w Azad Dżammu, Kaszmir (6 Dywizja Pancerna, 17 Dywizja Piechoty, 37 Dywizja Piechoty). Sformowana w 1958 roku, walczyła w wojna z Indiami w roku 1965 oraz 1971.
2. II Okręg Wojskowy w Multan, Pendżab (1 Dywizja Pancerna, 14 Dywizja Piechoty, 40 Dywizja Piechoty). Sformowana w 1971 roku.
3. IV Okręg Wojskowy w Lahore, Pendżab (10 Dywizja Piechoty, 11 Dywizja Piechoty). Sformowana w 1966 roku.
4. V Okręg Wojskowy w Karaczi, Sindh (16 Dywizja  Piechoty, 18 Dywizja Piechoty, 25 Dywizja Zmechanizowana). Sformowana w 1975. Obecnie dywizje 16 i 18 są w pełnie zmechanizowane. W skład Okręgu wchodzi ponadto wiele jednostek samodzielnych.
5. X Okręg Wojskowy w Rawalpindi, Pendżab (12 Dywizja Piechoty, 19 Dywizja Piechoty, 23 Dywizja Piechoty). Sformowany w 1975 roku
6. XI Okręg Wojskowy w Peszawarze, Północno – Zachodnia Prowincja Graniczna (7 Dywizja Piechoty, 9 Dywizja Piechoty). Sformowany w 1975 roku
7. XII Okręg Wojskowy w Kwecie, Beludżystan (33 Dywizja Piechoty, 41 Dywizja Piechoty). Sformowany w 1985 roku
8. XXX Okręg Wojskowy w Gujranwaldzie, Pendżab (2 Dywizja Artyleryjska, 8 Dywizja Piechoty, 15 Dywizja Piechoty). Sformowany w 1987 roku. Każda dywizja składa się z czterech brygad. W przygotowaniu znajduje się Dywizja Pancerna.
9. XXXI Okręg Wojskowy w Bahawalpur, Pendżab (26 Dywizja Zmechanizowana, 35 Dywizja Piechoty,). Sformowany w 1988 roku.
10. Sztab Generalny w Rawalpindi, Pendżab (dwie dywizje piechoty, 47 Brygada Artyleryjska).
11. Dowództwo Obrony Przeciwlotniczej w Rawalpindi, Pendżab (3 Dywizjon Obrony Przeciwlotniczej, 4 Dywizjon Obron Przeciwlotniczej).

Dodatkowo w skład wojsk lądowych wchodzi szereg niezależnych brygad pancernych i zmechanizowanych, które nie są bezpośrednio przypisane do żadnego okręgu wojskowego. Dzięki temu możliwość ich wykorzystania jest o wiele większa niż w przypadku jednostek tradycyjnych.

Do podstawowego uzbrojenia wojsk lądowych zalicza się:
• Pistolety: Glock 17, Steyr M9A1, H&K P7
• Pistolety maszynowe: H&K MP5, FN P90
• Karabinki szturmowe: AK 101, AK103, M4A1, Steyr AUG
• Karabiny wyborowe: Dragunov SVD, H&K PSG-1, Barret M82, Steyr SSG 69
• Karabiny wsparcia: FN MAG, FN Minimi Para, RPD
• Granatniki ppanc.: Carl Gustav, RPG-7, RPG-29

Dywizje pancerne wykorzystują następne czołgi:
• T-80UD (320 sztuk)
• Type-85 IIAP (300 sztuk)
• Al-Zarar (350 sztuk)
• Al-Khalid (220 sztuk)