Przeprowadzenie transformacji energetycznej przez Niemcy jest pochodną trzech podstawowych czynników: zmiany społecznej, technologicznej oraz konsensusu politycznego w RFN. Jednocześnie ma to być niemiecka odpowiedź na zmniejszenie zasobów naturalnych oraz wzrost uniezależnienia od surowców importowanych z niestabilnych regionów świata.
W przeciągu 10 lat, w związku z rewolucją gazu niekonwencjonalnego, która jest spodziewana w Europie – w tym przede wszystkim w Polsce - unijny rynek energii może zmienić się w znaczący sposób. W rezultacie, możemy byd świadkami zarówno zmian w tradycyjnych relacjach gazowych, jak i zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego w Europie.
Trzęsienie ziemi w Japonii i awaria w elektrowni atomowej w Fukushimie spowodowały, iż w Polsce ponownie rozgorzała dyskusja na temat zasadności budowy tego typu instalacji w naszym kraju.
Parlament Europejski przyjął niedawno rezolucję zatytułowaną „W kierunku nowej strategii energetycznej dla Europy 2011–2020” . Jest to dokument, który traktować należy jako jeden z pierwszych, mogących stać się wyraźnym planem działania UE w dziedzinie energetyki na najbliższe lata.
Rola gazu ziemnego w bezpieczeństwie energetycznym Unii Europejskiej systematycznie wzrasta. Poważnym problemem jest kwestia zależności gazowej UE. Wspólnota musi wypracować wspólną politykę energetyczną oraz zdywersyfikować kierunki dostaw surowców. Większa uwaga skierowana w stronę Afryki oraz import skroplonego gazu LNG pozwolą na zmniejszenie zależności od Rosji.
Wspólna polityka energetyczna będzie systematycznie zwiększała swoje znaczenie wśród priorytetów polityki zagranicznej Unii Europejskiej, a Traktat z Lizbony stworzy możliwości rozwoju wspólnej, solidarnej polityki energetycznej UE.
Unia Europejska od początku starała się budować politykę energetyczną, która pozwoliłaby jej na stanie się samodzielnym podmiotem, który we współprracy z partnerami realizowałby zrównoważony rozwój. Współpraca taka przestaje być jednak korzystna, gdy jedna ze stron chce zebrać nie tylko ekonomiczny, lecz również polityczny kapitał.