|
Bartosz Kaluga: Półmetek czeskiej prezydencji - pierwsze osiągnięcia |
|
|
|
Bartosz Kaluga
|
|
22.04.2009. |
|
Okres prezydencji stał się nie tylko testem Republiki Czeskiej jako członka Wspólnoty, ale w równym stopniu testem dla całego bloku państw postkomunistycznych z Europy Środkowo-Wschodniej, które przystąpiły do UE w roku 2004 i 2007. REKLAMA
Strona 1 z 3 Podsumowanie - Za największą zasługę czeskiej prezydencji w dziedzinie gospodarki należy uznać skuteczne przeciwdziałanie podziałowi Unii Europejskiej w dobie kryzysu gospodarczego i finansowego. Zwalczanie kryzysu oraz jego objawów, a także przeciwstawienie się protekcjonistycznym postawom postulowanym przez niektóre państwa Europy Zachodniej, stały się jednym z głównych celów czeskiej prezydencji. W związku z ostatnim priorytetem Czesi popadli w konflikt z Francją, która dążyła do ochrony własnego sektora motoryzacyjnego. Oba państwa już od dłuższego czasu różniło postrzeganie kwestii rozszerzenia Unii Europejskiej oraz stosunków z Rosją. Ponadto Paryż jeszcze przed rozpoczęciem czeskiej prezydencji chciał zmarginalizować rolę Pragi podczas jej przewodnictwa, co mu się jednak ostatecznie nie udało. Czesi obserwując wzrastające nastroje protekcjonistyczne w Europie, zdecydowali się zwołać nieoficjalny szczyt UE, który potwierdził europejską solidarność w zwalczaniu skutków kryzysu. Przywódcy europejscy zobowiązali się nie szkodzić pozostałym krajom w ramach podjętych indywidualnie środków, a także nie naruszać poprzez swoje działania wewnętrznego rynku Unii Europejskiej. Oficjalny szczyt UE z 19 i 20 marca, zaowocował zatwierdzeniem nowych inicjatyw określonych przez premiera Topolanka w formie “5, 50, 75”. (cyfry te odnoszą się do sumy pieniędzy przeznaczonych na poszczególne nowe inicjatywy w zwalczaniu kryzysu). Podczas szczytu podjęto również decyzję o zaprezentowaniu wspólnego europejskiego stanowiska na nadchodzący szczyt G20.
- Już na samym początku prezydencji Czesi musieli zareagować na rosyjsko-ukraiński kryzys gazowy, którego ofiarami stały się niektóre kraje członkowskie Unii Europejskiej. W dużym stopniu przyczynili się do rozwiązania tego niezwykle poważnego kryzysu, co zostało docenione przez europejskich partnerów. Kryzys gazowy wymusił na członkach UE państwach większe zaangażowanie w kierunku zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego i liberalizacji europejskiego rynku energetycznego. Czesi doprowadzili pomyślnie do zakończenia projektu ustaw pakietu, który w przyszłości powinien zliberalizować europejski rynek energetyczny oraz usunąć istniejące bariery, które mogą zaowocować obniżką cen energii dla zwykłych konsumentów. Czesi stworzyli również podwaliny bezpieczeństwa energetycznego rozwijając mechanizm kryzysowy i zmianę strategii energetycznej, dzięki której zwiększone zostanie bezpieczeństwo energetyczne Unii Europejskiej. Dzięki kwocie 5 mld euro w ramach Planu Wsparcia Koniunktury, Czeska prezydencja zagwarantowała porozumienie pomiędzy członkami UE zainteresowanymi gazowymi powiązaniami i projektami magazynowania surowców energetycznych w Europie Środkowo-Wschodniej. Przyznanie pieniędzy projektowi Nabucco należy uznać za sukces zwolenników projektu z krajów Europy Środkowo-Wschodniej, do których należą Czesi. Praga współorganizowała także konferencję dotyczącą infrastruktury gazowej na Ukrainie, dzięki której wyasygnowano 5 mld euro na modernizację ukraińskich gazociągów, które są głównym szlakiem przesyłu „błękitnego surowca” do wielu krajów UE.
- Konflikt w Gazie stał się jednym z pierwszych testów czeskich możliwości. Chociaż, rzecz jasna, kryzys trwający od ponad pół wieku nie został zażegnany, Czesi podjęli się próby mediacji pomiędzy dwoma stronami konfliktu, dzięki czemu udało się zagwarantować dostęp organizacjom humanitarnym do strefy konfliktu. Podczas prezydencji czeskiej została przyjęta także strategiczna inicjatywa Partnerstwa Wschodniego, na która przeznaczono kwotę 600 mln euro. Jest ona jednym z kluczowych priorytetów Pragi w obszarze relacji zewnętrznych. Czechom udało się także przekonać Unię Europejską i świat, że Europa Środkowo-Wschodnia nie jest ekonomicznie homogeniczną strukturą i trzeba dokonać rozróżnienia pomiędzy krajami, tak, aby pomoc dla indywidualnych krajów została oparta na podstawie prawdziwych wskaźników.
|
|
|