Ponad płowa światowej populacji mieszka w regionie Azji i Pacyfiku. Według raportów United Nations Department of Economic and Social Affairs w 2005 r. Azja gościła 53 mln migrantów spośród 191 milionów wszystkich migrantów świata.

W latach 70. i 80. XX w. migracja z Azji na inne kontynenty znacząco wzrosła. Główne kierunki migracji to Ameryka Północna, Australia i kraje bogate w ropę naftową na Bliskim Wschodzie. Od początku lat 90. wzrosła także migracja wewnątrz Azji, głównie z mniej rozwiniętych ale posiadających ogromną siłą roboczą krajów do szybko rozwijających się nowych azjatyckich potęg przemysłowych.

W rzeczywistości w Azji można wyróżnić wszystkie typy migracji, zarówno emigrację jak i imigrację oraz bardzo często migrację tranzytową. Kraje do których odbywa się emigracja to: Brunei, Hongkong, Japonia, Singapur, Korea Południowa i Tajwan; kraje zarówno imigracyjne jak i emigracyjne to: Malezja i Tajlandia; zaś kraje, z których ludność emigruje to: Bangladesz, Birma, Kambodża, Chiny, Indie, Indonezja, Laos, Nepal, Pakistan, Filipiny, Sri Lanka i Wietnam.

Rządy azjatyckie nie radzą sobie z tak dużą skalą migracji. Prawo azjatyckie wspiera czasową migrację pracowniczą, ale generalnie zabrania łączenia rodzin i stałego osiedlania się imigrantów. Ogólnie rzecz biorąc prawa migrantów są bardzo ograniczone. Większość migracji w regionie ma charakter czasowy, jednak w niektórych miejscach można zauważyć tendencję osiedlania się na stałe.

Zagadnienie migracji w Regionie Azji i Pacyfiku można podzielić na kilka typów takich jak: migracja do krajów Zachodu, kontraktowa migracja zarobkowa na Bliski Wschód, wewnątrz azjatycka migracja zarobkowa, migracja wysoko-wykwalifikowanej kadry pracowniczej oraz studentów. Większość z tych typów migracji zawiera bardzo duży odsetek migracji nielegalnej. Zazwyczaj polega ona na przedłużeniu pobytu po wjeździe do obcego kraju na wizie turystycznej. Niestety także przemyt i handel ludźmi są częstymi zjawiskami.

Rozwój migracji w Azji

Migracja w Azji nie jest nowym procesem. To właśnie migracja z Azji Centralnej w kierunku zachodnim ukształtowała historię Europy. Podobnie chińska migracja do Azji Południowo-Wschodniej zmieniła tamten obszar świata. Ważny w procesach migracji na terenie Azji był okres kolonializmu, kiedy miały miejsce masowe transfery ludności. Do pracy w nowo tworzonych koloniach rekrutowano, często siłą, miliony pracowników z różnych azjatyckich krajów. W tamtym okresie wielu Chińczyków osiedliło się w Azji Południowo-Wschodniej zaś Hindusów w Afryce. Zarówno jedni jak i drudzy odgrywali w czasach kolonialnych ważną rolę pośredników pomiędzy rdzenną ludnością a kolonizatorami.

W XIX wieku setki tysięcy ludzi emigrowało z Chin i Japonii do USA, Kanady i Australii, co doprowadziło do tego, że w krajach tych wprowadzono bardzo surowe i restrykcyjne prawo imigracyjne, które miało powstrzymać napływ ludności azjatyckiej. Udało się to tylko na chwilę.

Tymczasem ruchy wewnątrz Azji trwały nadal, często powodowane konfliktami politycznymi. Na przykład Japonia pomiędzy 1921 r. a 1941 r. zrekrutowała do pracy w swojej ówczesnej kolonii, Korei, 40 tysięcy pracowników. W latach 1980 - 1930 ok. 25 mln ludzi wyemigrowało z gęsto zaludnionych prowincji Chin do Mandżurii, później 8 mln pozostało, by bronić Chiny przed japońską ekspansją. Krwawy transfer ludności nastąpił po odzyskaniu niepodległości przez Indie w 1947 r., kiedy ok. 5 mln Hindusów i Sikhów opuściło Pakistan na rzecz Indii oraz 6 mln muzułmanów przeniosło się z Indii do Pakistanu.

Skala migracji na Zachód zaczęła ponownie wzrastać w latach 60. XX wieku, po tym jak Kanada, USA i Australia zniosły restrykcyjną politykę migracyjną wobec Azjatów.  Także wzrost inwestycji zagranicznych i wymiany handlowej ułatwiły tworzenie sieci komunikacyjnych potrzebnych dla migracji. Militarna obecność USA w Korei, Wietnamie i innych azjatyckich krajach także odegrała znaczącą rolę w kształtowaniu nowych procesów migracyjnych, np. wielu żołnierzy amerykańskich przywiozło ze sobą do domu azjatyckie żony. Wojna w Wietnamie spowodowała ruchy uchodźców na wielką skalę. Otwartość USA, Kanady i Australii dla migracyjnej polityki łączenia rodzin oznaczała w praktyce dużą falę imigracji z Wietnamu.
 
Ogromne projekty budowlane w krajach Zatoki Arabskiej spowodowały masową rekrutację czasowych robotników kontraktowych. Także szybki wzrost ekonomiczny w kilku azjatyckich krajach doprowadził do transferu zarówno wysoko wykwalifikowanych jak i niewykwalifikowanych pracowników. Według badań australijskiego demografa Graeme Hugo na początku XXI w. w regionie Azji poza swoimi krajami zamieszkania zatrudnionych było ok. 6,2 mln pracowników. Hugo szacował, że ok. 8,7 mln azjatyckich migrantów znajduje się na Bliskim Wschodzie i ponad 20 mln na pozostałych kontynentach.
    
Migracje do Europy Zachodniej, Ameryki Północnej i Oceanii

Duża fala napływu ludności z Azji związana była z dekolonizacją po II wojnie światowej. Do Niderlandów przybywała ludność byłych Holenderskich Indii Wschodnich (Indonezja), do Francji obywatele Wietnamu zaś do Wielkiej Brytanii subkontynentu indyjskiego i Hongkongu. Odbyły się wtedy także mniejsze ruchy migracyjne, takie jak np. z Goa, Makau czy Timoru Wschodniego do Portugalii. Migracje te zmniejszyły się znacznie pod koniec lat 70. XX w. W latach 80. robotnicy wietnamscy byli rekrutowani przez Związek Radziecki, Czechosłowację i NRD. Po zjednoczeniu Niemiec w 1990 r. wielu z nich tam pozostało.

Także w ostatnich latach napływ Azjatów do Europy jest znaczący i ciągle rośnie. Główne kierunki migracyjne dzisiaj to: Włochy, Węgry i nadal Wielka Brytania. Migranci pochodzą głównie z Chin, Indii, Japonii, Filipin, Wietnamu i Tajlandii.

Azjaci zatrudniani są najczęściej w sektorze opieki zdrowotnej jako to personel medyczny oraz w IT. Coraz częściej spotyka się także kobiety zatrudniane do prac domowych, głównie w Europie Południowej. Dla przykładu, w 2005 r. we Włoszech trzy najliczniejsze grupy migrantów pochodziły z Azji, byli to: Chińczycy (127 tys.), Filipińczycy (89,700) oraz Hindusi (61,800). Ci ostatni stanowią największą grupę wśród obcokrajowców mieszkających w Wielkiej Brytanii, w 2008 r. ich liczę szacowano na ok. 627 tys. rezydentów, Pakistańczycy zajęli 4 miejsce z liczbą 416 tys.

Większość emigrantów azjatyckich mieszka w tradycyjnych krajach imigracyjnych: USA, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii. Liczba emigrantów z Azji przybywających rocznie do Stanów Zjednoczonych wzrosła z 17 tys. w 1965 r., roku w którym Kongres USA zniósł surowe procedury imigracyjne dla Azjatów, do około 250 tys. rocznie w latach 80. i ponad 350 tys. rocznie na początku lat 90. Większość Azjatów przybywa do USA w ramach łączenia rodzin, na statusie uchodźcy lub jako wykwalifikowana kadra pracownicza. Wg analiz amerykańskiego biura ds. ludności w 2007 r. imigranci z Filipin (1,7 mln) stanowili drugą po Meksykach najliczniejszą grupę imigrantów. Imigranci indyjscy (1,5 mln) tworzyli trzecią grupę, za nimi na 4. miejscu uplasowali się Chińczycy (1,36 mln).

Migracja z Azji do Australii rozpoczęła się po zniesieniu w 1973 r. dyskryminacyjnej tzw. „White Australia Policy”. Do Australii, wg danych z 2005 r., emigruje głównie ludność Chin, Indii, Filipin, Malezji, Sri Lanki i Hongkongu. Spis ludności z 2006 r. pokazał, że populacja azjatycka w Australii liczy ok. 1,2 mln, czyli ponad jedna czwarta wszystkich imigrantów.

W Kanadzie drzwi dla Azji otworzyły się w 1976 r. podobnie jak w poprzednich przypadkach po likwidacji polityki dyskryminacji. Już od 1993 r. ponad połowa imigrantów pochodziła z Azji, głównie z Chin, Indii i Filipin. W spisie ludności w 2006 r. znalazło się ok. 2,3 mln rezydentów pochodzenia azjatyckiego (wyłączając regiony Oceanii i Bliskiego Wschodu), co stanowiło  ponad jedna trzecia całej populacji imigrantów szacowanej na ok. 6,5 mln.

Nowa Zelandia zaczęła otwierać się na świat i Azję w latach 50. Od 1991 r. polityka rządowa sprzyjała migracji pracowników wykwalifikowanych oraz kapitału i inwestycji. Przybyło wtedy wielu obywateli Hongkongu, Tajwanu, Korei oaz Japonii. Spis ludności z 2006 r. pokazał, że w Nowej Zelandii Chińczycy stanowią drugą największą grupę imigrantów po Anglikach. W czołówce krajów imigracyjnych znalazły się także Indie i Korea oraz Samoa i Fidżi.

Migracja pracowników kontraktowych na Bliski Wschód

Migracja zarobkowa z Azji na Bliski Wschód rozwinęła się bardzo szybko po wzrostach cen ropy w 1973 r. Bogate kraje naftowe takie jak Arabia Saudyjska czy Zjednoczone Emiraty Arabskie importowały robotników początkowo z Indii i Pakistanu, później z Filipin, Indonezji, Tajlandii i Korei, a na końcu z Bangladeszu i Sri Lanki. W latach 70. do pracy przy potężnych projektach budowlanych przybywali głównie mężczyźni. Rządy Indii, Pakistanu i Filipin podpisywały wówczas liczne porozumienia z krajami arabskimi na dostawę własnej siły roboczej. W migrację zarobkową włączyły się także prywatne agencje pośrednictwa pracy, które otrzymały zezwolenia na swoją działalność ze strony rządowej.

Kraje arabskie przyjęły jednak jasne i surowe stanowisko, że pracownicy kontraktowi nie będą mogli osiedlać się na stałe ani ściągać swoich rodzin, sytuacja ta nie zmieniła się do dziś.

Wg badań ekonomisty Manolo Abella do roku 1985 w krajach Zatoki Arabskiej pracowało ok. 3,2 mln Azjatów. Ok. 450 tys. wróciło do swych krajów po inwazji Iraku na Kuwejt w latach 1990-1991. Po wojnie iracko-kuwejckiej do regionu znów zaczęli przybywać azjatyccy robotnicy, częściowo do odbudowy zniszczonych obiektów, ale także dlatego, że kraje arabskie chciały zastąpić „politycznie niepewnych” Palestyńczyków w Kuwejcie i Jemeńczyków w Arabii Saudyjskiej. Także Izrael zaczął rekrutować Tajów i Filipińczyków do pracy w rolnictwie, budownictwie i do prac domowych. Z powodu spadku zapotrzebowania na pracowników sektora budowniczego po 1985 r. wzrosło zapotrzebowanie na obsługę domową, pielęgniarki, sprzedawczynie i innych pracowników usług, co doprowadziło do feminizacji imigrantów. Do pacy zaczęły przyjeżdżać także kobiety, głównie ze Sri Lanki i Indonezji. Wg badań Graeme Hugo w 2002 r. na Bliskim Wschodzie pracowało ok. 3 mln Hindusów, 1 mln Pakistańczyków, 1,8 mln obywateli Bangladeszu, 0,9 mln Syngalezów, 1,5 mln Filipińczyków i 0,4 mln Indonezyjczyków.

Zgodnie z badaniami Światowej Organizacji Pacy (ILO) w 2004 r. Azjaci stanowili od 40 do 70 proc. siły roboczej krajów zatoki arabskiej. Jednakże począwszy od lat 90. z powodu rosnącej rdzennej populacji, młodych ludzi którzy potrzebują pracy, kraje zatoki starają się zredukować napływ siły roboczej z Azji wprowadzając surowe wymogi imigracyjne i deportując nielegalnych pracowników. Także ukończenie dużych projektów budowlanych znacznie zmniejszyło napływ robotników azjatyckich, głównie nisko wykwalifikowanych.