Jesienią 2008 roku Islandia, w 2009 roku Łotwa, kilka tygodni temu Dubaj, a niedawno agencje ratingowe postraszyły „powolną śmiercią” Grecji i Portugalii. Istnieje model wczesnego ostrzegania przed niewypłacalnością państw. Niestety to zła wiadomość dla Polski, która znajduje się w grupie wysokiego ryzyka.
Kiedy rozpadł się Związek Sowiecki, Rosja liczyła 149,5 miliona mieszkańców, dziś to samo państwo liczy ok. 140 milionów mieszkańców. Udział procentowy Rosjan w populacji, spadł w tym czasie z 81,5 do ok. 80 proc.
Jak wynika z informacji podanych niedawno przez agencję Aswat al-Iraq, wkrótce (konkretnej daty nie podano), będziemy świadkami niezmiernie ważnego spotkania, którego głównymi postaciami będą, premier Iraku, al-Maliki i prezydent autonomii kurdyjskiej, Barzani.
Wielowiekowe stosunki chińsko-rosyjskie, nacechowane licznymi konfliktami i walką o wpływy, stanowią obecnie jeden z fundamentów nowoczesnej geopolityki – łączący przeszłość z przyszłością.
Robert Czulda, publicysta Polski Zbrojnej, w swoim komentarzu „Kowboje i kelnerzy” ubolewa nad słabą aktywnością europejskich sojuszników NATO w wojnie z Afganistanem. Jego zdaniem ospałość i strachliwość europejskich żołnierzy spowalnia triumf demokracji wdrażanej przez wojska USA życzliwym terrorem.
W przeciwieństwie do rynków akcji w latach 2000-2009 surowce okazały się strzałem w dziesiątkę. Droższa ropa naftowa czy miedź przełożyły się na wzrost inflacji, ale nawet po jej uwzględnieniu na surowcach trudno było stracić. Najwięcej dało zarobić złoto.
Wysłanie dodatkowych tysięcy żołnierzy do Afganistanu nie przyniesie oczekiwanej zmiany, jeśli Europejczycy w większym stopniu nie włączą się w akcje bojowe w tym kraju.
Prezydent USA dostał Pokojową Nagrodę Nobla za to co mówi, nie za to co robi. W rok po zaprzysiężeniu widać przecież, że w wielu sprawach naśladuje swojego poprzednika.
Rosja w relacjach z Ukrainą posługuje się przetargową kartą krymską.
O ociepleniu klimatu, podnoszeniu poziomu mórz i emisji dwutlenku węgla coraz częściej dyskutują wojskowi.
Ogłoszenie ram czasowych operacji w Afganistanie to poważny błąd strategiczny Amerykanów.
Kryzys gospodarczy sprawia, że coraz więcej państw tnie budżety obronne i wybiera rozwiązania lokalne zamiast globalnych.