Dla Polski decyzja Amerykanów z pewnością oznacza koniec marzeń o specjalnych relacjach RP z USA w dziedzinie bezpieczeństwa. Nie tracimy nic z wojskowego punktu widzenia, a gdyby do Polski trafić miały kolejne wersje SM-3, to paradoksalnie moglibyśmy nawet zyskać.

Decyzja Białego Domu to efekt złudnego i utopijnego założenia, że problem irańskiego programu nuklearnego można efektywnie rozwiązać jedynie dzięki bliskiej współpracy z Rosją.

Postrzeganie minionych dekad przez Rosję i Polskę odbywa się na zupełnie innych płaszczyznach i oparte jest niestety na subiektywnym postrzeganiu rzeczywistości minionych lat. Taka postawa sprawia, iż budowanie wzajemnych, dobrych relacji na linii Warszawa – Moskwa wciąż jest utrudnione.

Z powodu napiętej sytuacji w Sinkiangu są rozlokowane duże siły wojskowe i paramilitarne.

Jeszcze dziesięć lat temu zaledwie widoczne w Ameryce Łacińskiej, dziś Chiny są jednym z najważniejszych partnerów regionu. Od lat po cichu, bez politycznych fajerwerków (w przeciwieństwie do Rosji i Iranu), za to nadzwyczaj skutecznie wypełniają lukę po Stanach Zjednoczonych.

Siły zbrojne Białorusi mają zapewnić państwu bezpieczeństwo zarówno samodzielnie, jak i w układzie sojuszniczym.

W ostatnich latach nie tylko Rosja i Chiny zintensyfikowały współpracę z krajami latynoamerykańskimi, równie mocno swą obecność w regionie zaznaczyła też Islamska Republika Iranu. To właśnie wpływy Teheranu w Ameryce Łacińskiej, a nie Moskwy czy Pekinu, budzą obecnie największe zaniepokojenie w Waszyngtonie.

Negocjacje, we współczesnych międzynarodowych stosunkach politycznych  spełniają trudną do przecenienia rolę. Są ważnym i na ogół w pełni docenianym przez wszystkich uczestników globalnego życia politycznego wyrazem gotowości do nawiązywania współpracy i komunikacji a także, co jest najistotniejsze, są niebagatelnym instrumentem rozwiązywania sporów.