Międzynarodowy dyskurs społeczno-polityczny ogniskuje się obecnie wokół kilku ważkich tematów. Na forum organizacji międzynarodowych, na łamach prasy światowej słyszymy i czytamy o problemie globalizacji, o wojnie z terroryzmem, o przepaści gospodarczej między krajami rozwiniętymi a rozwijającymi się, o problemach ekologicznych naszej planety.
Korea Północna jest krajem, który od wielu lat wzbudza rozbieżne emocje. Dla międzynarodowej opinii publicznej jest to „królestwo strachu i łez”, natomiast zgodnie z oficjalną doktryną państwową, jest to dla obywateli „raj na ziemi” , „ojczyzna idealnego socjalizmu i powszechnej szczęśliwości”.
Ostatnia wizyta niemieckiej kanclerz Angeli Merkel w Warszawie i obietnica prezydenta Lecha Kaczyńskiego w sprawie poparcia dla nieznanej jeszcze szerszej publiczności treści Deklaracji Berlińskiej, która zostanie ogłoszona 25 marca 2007 roku, to fakt istotny i wart odnotowania.
Sprawa tureckiego członkostwa w strukturach unijnych jest niezmiernie złożona i skomplikowana. Turecka akcesja wzbudza ogromne kontrowersje nie tylko wśród polityków i przedstawicieli państw (negatywne stanowisko Austrii blokującej przez pewien czas rozpoczęcie negocjacji z Ankarą), ale co równie istotne, budzi obawy przeciętnych obywateli integrującej się Europy [1].
Niniejszy tekst prezentuje reformy, jakim poddana została armia rosyjska po rozpadzie ZSRR. Omówione zostaną zmiany, jakim uległa rosyjska doktryna militarna; różne projekty reform armii oraz właściwe zmiany, jakie w armii wprowadzono.