Nicolas Sarkozy był oficjalnym kandydatem francuskiej prawicowej Unii na Rzecz Ruchu Ludowego (Union pour un Mouvement Populaire) w wyborach prezydenckich, których druga tura odbyła się 6 maja. Sarkozy zmierzył się w niej z kandydatką Partii Socjalistycznej (Parti Socialiste), Segolène Royal i wygrał, uzyskując 53 proc. głosów.

Niniejszy artykuł jest tłumaczeniem najważniejszej, według autora, części programu kandydata francuskiej prawicy. Nie jest to dokładne tłumaczenie całego programu. Część treści została usunięta, ponieważ jest na tyle związana z francuskimi realiami, że jej zamieszczenie bez długich wyjaśnień byłoby niezrozumiałe. Gdy zagadnienie wydawało się możliwe do krótkiego wyjaśnienia, znajduje się ono zwykle w przypisach. Część obietnic została skrócona, z myślą o większej przejrzystości. Mimo to, Czytelnik znajdzie w niniejszym tekście sedno programu Sarkozy’ego.

Nicolas Sarkozy zawarł swój program wyborczy w ośmiostronnicowym dokumencie pod tytułem: „Mój projekt: Razem, wszystko jest możliwe”. Już w nazwie dokumentu pojawia się hasło wyborcze kandydata, czyli „Razem, wszystko jest możliwe”. We wstępie można przeczytać, że jest to przede wszystkim krótka deklaracja wartości, które są podstawą projektu wyborczego, a dopiero póżniej lista działań, które kandydat francuskiej prawicy chce podjąć. Dokument jest podzielony na 15 rozdziałów, poprzedzonych wprowadzeniem. Taki układ zachowany zostanie w niniejszym tekście.

Wprowadzenie

1. Skończyć z niemocą państwa

Wielu z Was nie wierzy w politykę, ale wiecie, że obecne wypaczenia nie mają nic wspólnego z naszymi instytucjami. Piąta Republika została stworzona w momencie kryzysu, jej zniszczenie nie jest odpowiedzią na dzisiejsze trudności. Chcę bronić Piątej Republiki, zmieniając jednocześnie praktykę, zachowania i mentalności. Mój rząd będzie składać się z 15 ministrów, aby być skuteczniejszym. Ministrowie będą podejmować się wykonania celów i z tego będą rozliczani. Będzie mniej ustaw, ale będą one wprowadzane.

Będziecie współtworzyć reformy. 10 % wyborców będzie miało inicjatywę ustawodawczą. Oprę się na dialogu społecznym, którego tak brak w naszym kraju. Wymaga to reformy związków zawodowych. Po ośmiu dniach strajku obowiązkowe będzie tajne głosowanie. Każdy będzie mógł kontynuować strajk, nawet w przypadku innego wyniku głosowania, ale mniejszość nie będzie mogła udawać, że przedstawia większość.

Trzeba zapewnić obecność usług publicznych w trudnych dzielnicach, na wsi i w zamorskich terytoriach. Pragnę, by usługi publiczne służyły ludności. Zaczynając od lata, nowa ustawa stworzy minimalny obowiązek pracy w wypadku strajku.

2. Nienaganna demokracja

Opanowanie naszych finansów publicznych jest imperatywem tak moralnym, jak finansowym. Przyszłe generacje nie mogą przyjmować, że obecne żyją na ich koszt. Będę działał tak, aby w przyszłości finansowanie wydatków bierzących poprzez dług było zabronione. Chcę, aby nominacje na wysokie stanowiska państwowe zależały od kompetencji, a nie od bliskości z władzą. Kandydaci na te stanowiska będą przesłuchiwani publicznie przez Parlament, a ten będzie mógł zawetować ich nominacje.

Nasz kraj musi posuwać się na drodze wolności. Żaden obywatel nie może bać się wtrącenia do więzienia bez obrony, tak jak podczas sprawy d’Outreau. Wprowadzę procedurę habeas corpus, dzięki której nikt nie będzie mógł zostać wtrącony do więzienia bez oświadczenia sądowego. Chcę również zreformowac nasze więzienia, aby stały się miejscem resocjalizacji.

3. Pokonać bezrobocie

Musimy zmienić politykę ekonomiczną przeciw bezrobociu. Śmiem twierdzić, zę musimy mieć politykę która działa, a nie wyczekuje. Będę inwestować masywnie w szkolenia, w badania i rozwój, w handel i rzemiosło małych i średnich przedsiębiorstw. Zbliżę podatki od firm do średniej europejskiej, bo jest oczywiste, że nikt nie będzie przyjeżdżać i tworzyć miejsc pracy u nas, jeśli nasz system podatkowy będzie najbardziej zniechęcający w Europie. Zrobię wszystko, aby zmniejszyć podakti ciążące na pracy.

Przeciw przenoszeniu działalności wprowadzę politykę przemysłową, wybierając sektory strategiczne, na których trzeba będzie skupić nasze wysiłki. Nasz kraj musi zatrzymać fabryki. Będę również wspomagał rolnictwo i przemysł spożywczy. Chcę także, by euro było narzędziem wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i siły gospodarczej. Jeśli stworzyliśmy euro, to po to, aby się nim posługiwać. Dzięki tym działaniom, w pięc lat możemy osiągnąć pełne zatrudnienie, czyli bezrobocie niższe od 5 proc.