17 lutego 2008 roku rząd w Prisztinie ogłosił niepodległość i odłączenie się od Serbii. Chociaż Kosowo uczyniło to bez zgody ONZ, wkrótce Stany Zjednoczone i główne kraje europejskie uznały nowe państwo. Serbia, Rosja, Chiny oraz kilkanaście innych państw równie szybko stwierdziły, że secesja nie ma mocy prawnej.

Na przestrzeni ostatnich miesięcy odpowiedzialnością za wszystkie niemal niepowodzenia gospodarcze obarczano znienawidzony powszechnie światowy kryzys gospodarczy. Jego skala oraz efekty wydają się być nieograniczone, zaś łatwość, z jaką spycha się nań odpowiedzialność za wszelkie niekorzystne sytuacje społeczne, polityczne i gospodarcze, jest zdumiewająca.

10 czerwca 1999 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła Rezolucję nr 1244 o warunkach przywrócenia pokoju w Jugosławii. Oznaczało to początek nowego, trudnego zadania: przywracania spokoju i stabilizacji w Kosowie oraz odbudowy prowincji. Nad opuszczoną przez Serbów Prisztiną powiewała nie granatowa flaga NATO, a jasnobłękitna ONZ.

W czerwcu 2009 roku rząd brytyjski przedstawił w raporcie „The Future of Europe Competitiveness: From Economic Recovery to Sustainable Growth”(1) swoją wizję zmian w przyszłej agendzie ekonomicznej Unii Europejskiej, z uwzględnieniem przede wszystkim koniecznych modyfikacji w dotychczasowej unijnej polityce konkurencyjności. 

Dla Polski decyzja Amerykanów z pewnością oznacza koniec marzeń o specjalnych relacjach RP z USA w dziedzinie bezpieczeństwa. Nie tracimy nic z wojskowego punktu widzenia, a gdyby do Polski trafić miały kolejne wersje SM-3, to paradoksalnie moglibyśmy nawet zyskać.

Decyzja Białego Domu to efekt złudnego i utopijnego założenia, że problem irańskiego programu nuklearnego można efektywnie rozwiązać jedynie dzięki bliskiej współpracy z Rosją.

Europejska Polityka Sąsiedztwa stanowi forum współpracy między członkami Unii Europejskiej i państwami położonymi na wschodnich i południowych granicach zjednoczonej Europy. Wraz z rozwojem idei EPS zaczęła ona ewoluować ku wymiarowi multilateralnemu.